Zła skarpeta psuje długi marsz, a bawełna robi to najszybciej

Z Mazovia

Typowe błędy powtarzają się nagminnie. Pierwszy: kupowanie butów sportowych „bo są lekkie" — lekkość nie jest tym samym co komfort na dystansie. Drugi: wybieranie zbyt miękkiej podeszwy, która początkowo wydaje się wygodna, ale po kilku kilometrach powoduje zmęczenie stóp. Trzeci: ignorowanie pięty — jeśli obcas uciska lub stopa się w nim przesuwa, but do marszu się nie nadaje, niezależnie od tego, jak dobrze wygląda. Czwarty: kupowanie na zapas „na wyrost", co kończy się obtarciami. But ma trzymać stopę, ale nie uciskać.

Typowy błąd to zabranie zbyt dużej ilości jedzenia „na wszelki wypadek". Nadmiar dźwigasz godzinami, a potem wyrzucasz. Drugi błąd to zjedzenie całego zapasu na początku — wtedy na drugą połowę trasy zostaje pusty plecak i spadek energii. Trzeci: produkty mocno słone i słodkie naraz, po których chce się pić bardziej niż przed jedzeniem. Zaplanuj posiłek na mniej więcej środek marszu, a resztę zostaw na końcówkę, gdy zmęczenie daje o sobie znać.

Stań przodem do murka w odległości mniej więcej pół metra. Połóż na nim najpierw jedną nogę, wyprostowaną w kolanie, stopę ustaw prostopadle do krawędzi. Druga noga stoi na ziemi, lekko ugięta. Wyprostuj plecy i pochyl się w biodrze, prowadząc mostek w stronę palców stopy na murku. Nie zaokrąglaj pleców i nie ciągnij głową w dół — ruch ma pochodzić z biodra. Poczekaj, aż poczujesz łagodne ciągnięcie z tyłu uda, nie ból pod kolanem. Wytrzymaj od 20 do 30 sekund, oddychając spokojnie, potem zmień nogę. Powtórz dwa, trzy razy na stronę.

Kupując, weź pod uwagę grubość i przeznaczenie. Na ciepłe dni wybierz cieńszą wersję z wełny merino z dodatkiem syntetyku, na chłodniejsze — grubszą, ale nadal dopasowaną. Skarpeta nie może być luźna, bo fałdy pod stopą to gwarancja otarć. Z kolei zbyt ciasna ogranicza krążenie i szybciej się zużywa. Przymierzaj ją w bucie, w którym faktycznie pójdziesz, najlepiej po krótkim spacerze, gdy stopa już lekko spuchnie.

Ćwicz to ustawienie najpierw bez chodzenia: stań przy ścianie, dotknij jej piętami, pośladkami, łopatkami i tyłem głowy. Wsuń dłoń w odcinek lędźwiowy – powinna wsunąć się płasko, nie pięścią. Utrzymaj tę pozycję przez 20–30 sekund, oddychając przeponowo. Potem rób 10–15 wolnych kroków w tej samej pozycji, sprawdzając, czy kręgosłup nie traci kontaktu ze ścianą. To ćwiczenie pomaga zapamiętać czucie neutralnej miednicy.

Technika ma większe znaczenie, niż się wydaje. Stawiaj całą stopę na stopniu, nie tylko przód, i nie ciągnij się za poręcz. Plecy trzymaj w miarę prosto, wzrok kieruj kilka stopni wyżej, a nie pod nogi. Jeśli masz ciężką torbę, weź ją w rękę po stronie poręczy — odciążysz jedną stronę ciała. Po schodach wchodzi się wolniej, niż się wydaje, i to jest w porządku. Najczęstszy błąd to gonienie tempa: ludzie próbują wejść „szybko, bo to tylko chwila" i po kilku kondygnacjach łapią zadyszkę, która skutecznie zniechęca. Wolne, równe tempo wygrywa z szybkim i przerywanym.

Szew to drugi element, który łatwo przeoczyć. Szew na palcach i pięcie musi być płaski — najlepiej zszyty tak zwanym ściegiem płaskim albo przeniesiony na zewnętrzną stronę skarpety. Przed pierwszym wyjściem w nowej parze załóż ją na lewą stronę i sprawdź palcami, czy nie ma wyczuwalnego zgrubienia. Jeśli jest, skarpeta będzie ocierać dokładnie wtedy, gdy stopa zacznie puchnąć. Uwaga też na gumkę: zbyt ciasna uciska i ogranicza krążenie, a zbyt luźna pozwala skarpecie zjechać pod piętę.

Skarpeta na długim marszu nie ma być miękka ani ładna. Ma stopę przed tarciem i utrzymać ją w możliwie suchym środowisku. Kiedy ten warunek zawodzi, po kilkunastu kilometrach pojawiają się pęcherze, a po trzydziestu ból uniemożliwia dalszą wędrówkę. Dlatego wybór skarpety warto potraktować równie poważnie jak dobór buta.

Typowe błędy to nadmierne wciąganie brzucha (co powoduje tyłopochylenie i sztywność), wypinanie pośladków (przodopochylenie) oraz przenoszenie ciężaru na zewnętrzne krawędzie stóp. Uważaj też na „chodzenie na palcach" – wydłuża remont łazienki krok po kroku i zmusza miednicę do kompensacji. Zamiast tego skracaj krok i zwiększaj kadencję, aby miednica pracowała w mniejszym zakresie. Pamiętaj, że neutralne ustawienie miednicy nie oznacza jej zamrożenia – dopuszczalny jest niewielki, naturalny ruch rotacyjny w płaszczyźnie poprzecznej, ale bez zapadania się na jedną stronę.

Ścięgno podkolanowe to potoczna nazwa grupy mięśni z tyłu uda, które biegną od miednicy przez tył kolana aż do goleni. Po spacerze są napięte i właśnie wtedy rozciąganie daje najwięcej. Murek albo niska ściana nadaje się do tego dobrze, bo pozwala oprzeć nogę na wysokości biodra i utrzymać proste plecy. Zanim zaczniesz, przejdź kilka minut spokojnym krokiem — rozciąganie na zimnych mięśniach jest mniej skuteczne i łatwiej o szarpnięcie.