Psia kanapa po roku: co niszczy mebel, zanim to zauważysz

Miska to kolejna pułapka. Zostawianie suchej karmy na noc brzmi jak dobry pomysł, ale jeśli miseczka stoi w miejscu, przez które przechodzi się do łazienki, kot nauczy się kojarzyć kroki domowników z jedzeniem. Ustaw ją z dala od trasy nocnych wędrówek i najlepiej w innym pomieszczeniu niż sypialnia. Jeśli kot domaga się jedzenia nad ranem, spróbuj podać ostatni posiłek późnym wieczorem, tuż przed snem, i nie zostawiaj resztek na widoku. Karmienie automatyczne o stałej godzinie też pomaga, ale tylko wtedy, gdy urządzenie stoi w kuchni, a nie przy łóżku.

Najczęstszy błąd to zmienianie układu miejsc odpoczynku, kiedy kot już je zaakceptuje. Koty przywiązują się do konkretnych punktów i ich zapachu. Przesunięcie legowiska o metr potrafi wywołać tygodnie niepokoju. Jeśli musisz coś przestawić, zrób to stopniowo i zostaw w starym miejscu coś, co nim pachnie. Drugi błąd to zmuszanie kota do korzystania z nowego legowiska. Nie przenoś go tam na siłę. Pokaż miejsce, połóż w nim jego koc, a resztę zostaw kotu. Bezpieczeństwo w domu nie bierze się z liczby zabawek, ale z tego, czy kot ma stałe punkty, do których może się wycofać bez ryzyka.

Na koniec rzecz, którą wiele osób pomija: drzwi. Koty uczą się dźwięku klamek i skrzypienia zawiasów. Jeśli sypialnia nie ma zamkniętych drzwi, kot wchodzi i wychodzi według własnego planu. Zamknięcie drzwi na stałe bywa trudne, więc warto zawiesić zasłonę w przejściu albo użyć bramki, przez którą kot nie przeskoczy. Sprawdź też, czy podłoga nie skrzypi przy każdym kroku. Zmiana układu wnętrza nie jest leczeniem, ale w wielu domach wystarcza, by poranek przesunął się o dwie, trzy godziny. Daj temu tydzień, zanim uznasz, że nie działa.

Czwarty typ to miejsca przy źródle ciepła, ale z dala od przeciągów. Koty szukają ciepłych powierzchni, bo pomagają im regulować temperaturę ciała. Grzejnik, kominek czy nasłoneczniony fragment podłogi to naturalne magnesy. Problem pojawia się, gdy obok jest okno otwierane na oścież albo drzwi balkonowe. Wtedy kot wybiera ciepło i wpadnie w przeciąg. Rozwiązanie jest proste: ustaw legowisko między źródłem ciepła a kolory ścian do salonuą, nie na linii okna. Sprawdź też, czy w tym miejscu nie ma kabli, które kot może przegryźć.

Jeśli decydujesz się na wspólne leżenie, przygotuj mebel zamiast liczyć na cud. Załóż zmywalny koc lub narzutę, która łapie sierść i da się wyprać w wysokiej temperaturze. Pod nią połóż cienką matę nieprzemakalną, żeby płyny nie wsiąkały w piankę. Ustal jedno miejsce, w którym pies może wchodzić — na przykład róg siedziska — i nie pozwalaj mu skakać na oparcie ani na poduszki, które najtrudniej doprać. Sprawdź też, czy pies nie ma problemów ze stawami, bo wskakiwanie na wysoki mebel obciąża je bardziej, niż schodzenie. Po roku takiej umowy kanapa będzie wyglądać na używaną — pytanie tylko, czy będzie jeszcze wygodna dla ciebie.

Trzeci trop to drapak i zabawki. Kot, który nie ma co robić o świcie, sam sobie znajdzie zajęcie. Drapak postawiony przy oknie zachęca do nocnych obserwacji, a piłka z dzwoneczkiem tocząca się po podłodze budzi każdego. Zabierz na noc hałaśliwe zabawki i zamiast nich zostaw jedną, cichą, na przykład sznurek przywiązany do stałego punktu. Rano, zamiast wstawać na każde miauknięcie, poczekaj, aż kot ucichnie na chwilę, i dopiero wtedy wstań. Jeśli wstaniesz od razu, utrwalisz schemat: miauczenie równa się otwarcie drzwi.

Kryjówki, które naprawdę działają Drugi typ to kryjówka z jednym wejściem, ustawiona w miejscu, przez które nikt nie przechodzi. Działa tu zasada: kot widzi wyjście, ale nikt nie widzi jego. Sprawdzą się karton położony na boku, tunel, legowisko wciśnięte między mebel a ścianę albo górna część szafy z miękkim podłożem. Uwaga na kryjówki przeszklone i otwarte z kilku stron. Kot w nich nie odpoczywa, tylko czuwa. Kolejny częsty błąd to stawianie legowiska na środku pokoju, przy przejściu, obok głośnego telewizora albo w pobliżu miski z jedzeniem. Kot je i śpi w różnych miejscach. Łączenie tych funkcji powoduje, że żadna z nich nie działa dobrze.

Pierwszy typ miejsca to wysokość. Kot na parapecie, regale, szafie czy półce widzi, co się dzieje, i z góry ocenia, czy coś mu zagraża. To dlatego warto udostępnić mu stabilne, szerokie półki, po których może chodzić bez ryzyka zsunięcia się. Typowy błąd to wąska deska przykręcona do ściany albo ozdobna półka z cienkiego szkła. Kot musi mieć pewny grunt pod łapami. Jeśli półka się chwieje, zwierzę z niej zejdzie i więcej na nią nie wejdzie. Wysokie miejsce powinno też mieć drogę ucieczki w bok, nie tylko w dół.

Kot nie potrzebuje całego mieszkania. Potrzebuje kilku miejsc, w których wie, że nikt go nie dotknie, nic nie spadnie mu na grzbiet i nikt nie zajdzie go od tyłu. Większość opiekunów urządza dom pod siebie, a potem dziwi się, że kot siedzi na szafie albo pod łóżkiem. To nie grymaszenie. To efekt tego, że w całym mieszkaniu brakuje punktów, z których kot może kontrolować otoczenie, a jednocześnie czuć się osłonięty.

When you cherished this article in addition to you wish to be given guidance regarding Http://Partizanskayaslava.Ru/User/ErickaFoveaux/ generously go to the page.