Nowa podłoga na starym parkiecie czy demontaż — co wybrać

Jak zaplanować bryty, żeby nie zabrakło rolki Zacznij od pomiaru ściany w najwyższym punkcie i najszerszym miejscu. Podziel szerokość przez szerokość rolki i zaokrąglij w górę — to liczba brytów. Następnie pomnóż liczbę brytów przez wysokość pomieszczenia powiększoną o raport i zapas. Wynik podziel przez długość rolki i zaokrąglij w górę. Przy wzorach o dużym raporcie, na przykład 64 cm, różnica między trzema a czterema rolkami bywa ogromna, więc policz to dwa razy. Jeśli ściana ma okno lub drzwi, nie odejmuj ich pochopnie — lepiej mieć nadwyżkę niż dokupować tę samą partię po fakcie, bo kolejne partie mogą różnić się odcieniem.

Alternatywą dla płyt gipsowo-kartonowych jest płyta cementowa lub gipsowo-włóknowa. Są cięższe, ale sztywniejsze i lepiej znoszą wilgoć. Przy płytkach wielkoformatowych, powyżej metra długości, sam stelaż z płyt często nie wystarcza — sensowne jest wykonanie podkonstrukcji z łat lub profili zamkniętych przykręconych bezpośrednio do ściany nośnej i przyklejenie płyt do niej na placki kleju. Wtedy obciążenie przenosi mur, a nie cienka przegroda.

Trzeci warunek to czystość i przyczepność. Stary parkiet bywa natłuszczony pastą lub pokryty lakierem, który się łuszczy. Luźne fragmenty lakieru zeskrob, odtłuść powierzchnię, a jeśli parkiet jest śliski, zmatuj go papierem ściernym o grubości ziarna 40–60. Panele układa się na podkładzie — pianka, korek lub podkład z folią, jeśli parkiet leży na gruncie. Folia to nie dodatek, a zabezpieczenie przed wilgocią z dołu.

Zacznij od sprawdzenia, czy kratka wyciągowa faktycznie ciągnie. Przyłóż do niej kartkę papieru — powinna przykleić się do kratki. Jeśli spada, problem jest po stronie przewodu: zatkany komin, zapchany kanał, zdławiona rura elastyczna w peszlu albo wyłączony wentylator. Kratki nie montuje się na płasko przy ścianie, jeśli za nią jest zagięty kanał — każde zagięcie i zwężenie dławi przepływ. Najlepiej działa krótki, prosty odcinek sztywnej rury o średnicy nie mniejszej niż króciec wentylatora.

Po montażu odkurzaj wykładzinę przez pierwszy tydzień codziennie, ale bez szczotki wirującej — nowe włókna osiadają i warto usuwać luźne końcówki. Do czyszczenia plam używaj środka do wełny lub syntetyku, w zależności od składu runa, i zawsze testuj go na niewidocznym fragmencie przy ścianie. W sypialni sprawdza się też mata przy łóżku, która przejmuje większość zabrudzeń i ogranicza wycieranie runa w najbardziej obciążonym miejscu.

Panele można kłaść bezpośrednio na starym parkiecie, ale tylko wtedy, gdy podłoże jest stabilne, równe i suche. W praktyce oznacza to, że parkiet nie może się uginać pod stopą, nie może mieć luźnych klepek ani wybrzuszeń. Jeśli któraś klepka „chodzi" lub odstaje, trzeba ją najpierw przybić lub przykleić. Najczęstszy błąd to położenie paneli na nierównym parkiecie i liczenie, że gruba podkładka wszystko zamaskuje. Nie zamaskuje — po kilku miesiącach panele zaczną pracować, skrzypieć i rozchodzić się na łączeniach.

Szczelina pod drzwiami to nie detal, to warunek działania wentylacji Powietrze wyciągane z łazienki musi skądś napłynąć. Jeśli drzwi są doszczelnione, a w pomieszczeniu nie ma innego otworu, wentylator pracuje na podciśnieniu i wyciąga tyle, ile może — czyli prawie nic. Standardem jest szczelina pod drzwiami o wysokości od 1,5 do 2 cm albo otwory nawiewne w drzwiach lub w ścianie. Sprawdź to prosto: zamknij drzwi, włącz wentylator i sprawdź, czy kartka przy kratce nadal się trzyma. Potem uchyl drzwi o centymetr — jeśli ciąg wyraźnie wzrośnie, szczelina jest za mała.

Płytka odspaja się najczęściej na krawędziach, przy narożnikach lub w miejscach, gdzie podłoże pracuje pod wpływem wilgoci i temperatury. Zanim cokolwiek zrobisz, opukaj fragment kostką lub rączką młotka. Głuchy dźwięk oznacza pustą przestrzeń pod płytką — wtedy odspojenie jest większe, niż widać na powierzchni. Jeśli słychać dźwięk dzwoniący, problem dotyczy tylko samej krawędzi i naprawa będzie prostsza.

Decyzja o demontażu starego parkietu zależy od jego stanu. Jeśli parkiet jest zdrowy, równy i suchy, układanie paneli na nim skraca pracę o kilka dni i pozwala uniknąć wywozu gruzu. Jeśli jednak parkiet jest zbutwiały, zapadnięty lub był wielokrotnie cyklinowany i ma cienką warstwę drewna, demontaż jest konieczny. Wtedy odsłania się podłoże, które można wyrównać i przygotować od podstaw. Wybór między jednym a drugim rozwiązaniem to nie kwestia oszczędności, a stanu podłogi. Lepiej stracić dzień na demontaż niż kilka miesięcy na poprawianie źle położonych paneli.

Nową płytkę dobierz pod względem wymiaru i grubości. Jeśli nie masz identycznej, wytnij fragment z zapasu lub dopasuj zbliżony odcień. Namocz płytkę tylko wtedy, gdy jest to płytka ceramiczna o dużej nasiąkliwości — nowoczesne płytki układa się na sucho. Klej nakładaj pacą zębatą na podłoże, a cienką warstwę również na spód płytki, aby wypełnić całą powierzchnię. Puste miejsca pod płytką to gwarancja odspojenia w przyszłości.