Który odpływ prysznicowy czyści się szybciej i bez skrobania?

Wybór między odpływem liniowym a punktowym rzadko sprowadza się do wyglądu. Po roku użytkowania najbardziej dokucza to, co trzeba czyścić co tydzień. Punktowy zbiera wodę w jednym miejscu, liniowy rozkłada ją na długości. To zmienia wszystko: ile włosów trafia do koszyka, jak często trzeba go wyjmować i czy da się sięgnąć szczotką w każdy zakamarek.

Gdzie liniowy wybacza, a gdzie męczy Liniowy bywa wygodniejszy w codziennym utrzymaniu, bo woda spływa szerokim frontem i mniej się rozchlapuje poza brodzik. Koszyk jest długi i płaski, więc włosy układają się na nim, a nie wciskają w wąski otwór. Minus jest taki, że kratka zwykle leży na całej długości i trzeba ją podnieść, żeby dostać się do środka. Przy wąskich szczelinach między płytkami a kanałem szczotka nie wchodzi, więc osad zostaje na krawędziach. Jeśli kanał jest krótki i płytki, czyścisz szybko; jeśli długi i głęboki, roboty jest więcej niż przy punktowym.

Przy punktowym uważaj na zbyt mocne dokręcanie koszyka i kratki — pęknięte zaczepy są trudne do wymiany. Nie wlewaj do odpływu żrących preparatów na zapchane rury, jeśli w środku są plastikowe elementy syfonu; lepiej rozebrać i wyczyścić mechanicznie. W obu typach unikaj szczotek z twardym włosiem do stali nierdzewnej — rysy zbierają osad szybciej niż gładka powierzchnia. Do kanałów liniowych przydaje się wąska szczotka na długim trzonku i ściągaczka do wody, która ogranicza ilość osadu na krawędziach.

Po kąpieli wylej wodę od razu, spuść ją z brodzika i wytrzyj dno. Zamknij odpływ, jeśli dziecko może samo do niego sięgnąć. Nigdy nie zostawiaj wanny ani brodzika z wodą „na później", nawet jeśli dziecko wyszło. Przełóż malucha na matę lub ręcznik rozłożony na podłodze i ubierz go tam — nie balansując nad śliskim brzegiem. W brodziku sprawdź, czy mata zdążyła wyschnąć przed następnym użyciem; wilgotna przyssawka puszcza. Bezpieczeństwo w łazience nie zależy od tego, czy wybierzesz brodzik czy wannę, tylko od tego, czy przewidzisz ruch dziecka, zanim go wykona.

W odpływie punktowym największym problemem jest osad na kratce i wewnątrz koszyczka. Włosy i mydliny zbijają się w zwartą masę, którą trzeba wyjąć i wypłukać. Zaleta jest taka, że cały brud masz w jednym miejscu i widzisz go od razu. Wada — gdy koszyczek jest zapchany, woda zaczyna stać. Czyszczenie sprowadza się do wyjęcia kratki, usunięcia włosów, przemycia koszyczka i przepłukania syfonu ciepłą wodą. Rób to regularnie, zanim warstwa osadu stwardnieje.

Odpływ punktowy czyści się łatwiej na starcie. Zdejmujesz kratkę, wyjmujesz koszyk, wytrząsasz z niego włosy, przejeżdżasz szczotką po wnętrzu studzienki i po sprawie. Cała robota zajmuje kilka minut, a ręka mieści się w otworze bez kombinowania. Problem pojawia się niżej: syfon i rura za nim zatykają się mydłem i osadem, a dostęp do nich bywa utrudniony. Dlatego raz na jakiś czas warto odkręcić syfon i przepłukać go ciepłą wodą — zanim zapach stęchlizny da znać, że jest za późno.

Podsumowując praktycznie: punktowy wygrywa w codziennym, szybkim czyszczeniu górnej części, liniowy — w ograniczaniu rozbryzgu i rozkładaniu zanieczyszczeń. Jeśli zależy na minimum pracy przy zachowaniu czystości, wybierz punktowy z łatwo wyjmowanym koszykiem i dostępnym syfonem. Jeśli masz liniowy, pilnuj spadku, wyjmuj koszyk regularnie i nie czekaj, aż kanał zacznie nieprzyjemnie pachnieć.

Najczęstszy błąd przy liniowym to montaż bez spadku. Woda stoi w kanale, a stojąca woda to kamień i śluz. Drugi błąd to zbyt rzadkie wyjmowanie koszyka — przy liniowym łatwo zapomnieć, bo kratka wygląda czysto, a pod nią zbiera się warstwa. Ustaw sobie przypomnienie co dwa tygodnie: zdejmij kratkę, wyjmij koszyk, wypłucz go pod bieżącą wodą i przejedź szczotką po ściankach kanału. Do tego raz w miesiącu zalej kanał ciepłą wodą z dodatkiem łagodnego środka do usuwania kamienia i odczekaj kwadrans, zanim spłuczesz.

Zwracaj uwagę na sprzęt. Stary, zmechacony mop i brudna woda w wiaderku roznoszą osad zamiast go zbierać. Zmieniaj wodę w trakcie mycia, płucz mop, a przy dużych powierzchniach rób przerwy na wymianę roztworu. Środki nabłyszczające i środki „antysmugowe" pomagają, ale nie zastąpią miękkiej wody — bez niej efekt bywa krótkotrwały. Nie mieszaj kilku preparatów, bo osłabiają się nawzajem albo tworzą maziste pozostałości.

Płytki ceramiczne i szkło prysznica zwykle pozostają białe, jeśli są regularnie spłukiwane i wycierane. Żółkną głównie wtedy, gdy woda długo stoi na powierzchni, a mydło tworzy z solami wapnia nierozpuszczalny osad. Po każdym prysznicu wystarczy zgarnąć wodę gumową ściągaczką, a raz w tygodniu przemyć szkło roztworem wody z octem. Uwaga na środki o silnym działaniu alkalicznym – mogą matowić szkło i sprawiać, że staje się mętne, co wygląda jak żółknięcie.