Kapusta kiszona po tygodniu czy po miesiącu — kiedy jest gotowa

Zakwas na żurek robi się z mąki żytniej i wody, ale nie każda mąka się nadaje. Najlepsza jest mąka żytnia razowa, typ 720 albo 1400, ewentualnie mąka z pełnego przemiału. Biała mąka pszenna nie da tego charakterystycznego kwasu, bo brakuje w niej składników odżywczych dla bakterii mlekowych. Woda musi być przegotowana i ostudzona albo filtrowana. Woda prosto z kranu z dużą ilością chloru zabije bakterie i zakwas nie ruszy.

Wymieszaj drewnianą łyżką lub silikonową szpatułką tak, żeby nie zostały suche grudki przy dnie. Przykryj słoik gazą albo lekko niedomkniętą pokrywką — zakwas potrzebuje powietrza, ale nie kurzu. Odstaw w ciepłe miejsce, najlepiej 24–26 stopni, z dala od okna i kaloryfera. Pierwsze 24 godziny zwykle nic się nie dzieje. Po tym czasie mogą pojawić się bąbelki, ale nie musi tak być. Jeśli na powierzchni zbierze się ciemna ciecz, to normalny alkohol — wystarczy go wylać przed dokarmianiem. Pleśń ma zupełnie inny wygląd: kłaczki, nalot w kolorach zieleni, różu lub czerni. Wtedy zaczynasz od nowa, bo przetrwanie takiego zakwasu jest ryzykowne.

Solanka, przyprawy i ustawienie słoika Na dnie litrowego słoika ułóż liść chrzanu, kilka ziaren gorczycy, ząbek czosnku i gałązkę kopru z baldachem. Pomidory wciskaj ciasno, ale bez miażdżenia. Zalej solanką tak, by przykryła wszystko z zapasem dwóch centymetrów. Dodaj łyżkę soku z cytryny lub pół łyżeczki kwasku cytrynowego na litr – obniża pH i hamuje pleśń. Słoik zakręć lekko, nie hermetycznie, żeby gazy mogły uchodzić. Przez pierwsze trzy dni trzymaj w temperaturze 18–20 stopni, potem przenieś w chłodne miejsce, najlepiej 10–12 stopni.

Po użyciu nie myj koszyka wodą z płynem. Wystarczy wytrzepać resztki mąki szczotką o miękkim włosiu i zostawić do wyschnięcia. Wilgoć to największy wróg plecionki — zatrzymana między szczeblami powoduje pleśń i nieprzyjemny zapach, który potem przechodzi na ciasto. Raz na jakiś czas możesz przetrzeć koszyk suchą ściereczką i wystawić na przewiew. Jeśli pojawi się zapach stęchlizny, najpierw dokładnie go wysusz, a dopiero potem użyj ponownie.

Do kiszenia kapusty w słoikach potrzebujesz naczyń z szerokim otworem, żeby dłoń lub ubijak weszły do środka. Wąskie słoiki po sokach się nie nadają, bo nie da się w nich dobrze ubić kapusty ani wyjąć jej później bez rozgniecenia. Do ogórków i papryki wystarczą słoiki wysokie, ale otwór musi przepuścić całe warzywo. Jeśli kisisz w beczce, słoiki przydadzą się do przechowywania po przełożeniu, ale wtedy wybieraj takie z ciemnego szkła, bo światło psuje smak i barwę.

Kiszone pomidory najczęściej psują się nie z powodu złego przepisu, lecz przez zbyt mało soli albo zanieczyszczoną zalewę. If you want to see more information in regards to http://freeflashgamesnow.com/profile/4806799/helena45c90 review our own web site. Podstawowa proporcja to 2 łyżki soli kamiennej niejodowanej na 1 litr wody. Sól morska drobnoziarnista bywa zbyt słona, więc lepiej ważyć: 20 g soli na 1 litr wody. Woda musi być miękka, przegotowana i ostudzona. Twarda woda z kranu opóźnia fermentację i sprzyja gniciu.

Najczęstsze błędy to za mało soli, zbyt wysoka temperatura i brak obciążenia. Sól w ilości około 1,5–2 procent masy kapusty jest niezbędna, bo inaczej rozwiną się niepożądane bakterie i kapusta zrobi się śluzowata. W cieple powyżej 25°C fermentacja przyspiesza tak bardzo, że kapusta robi się miękka i gorzka. Z kolei gdy liście nie są dociśnięte i wystają nad sok, pleśń pojawia się w kilka dni. Zbieraj ją razem z wierzchnią warstwą, ale jeśli pleśń weszła głębiej, lepiej wyrzucić całość.

Po dwóch–trzech tygodniach pomidory są gotowe. Mają jędrny miąższ, kwaśny, wyrazisty smak i mętną solankę o przyjemnym zapachu. Jeśli po otwarciu czuć drożdże albo alkohol, fermentacja poszła za daleko – zwykle przez zbyt wysoką temperaturę. Takie pomidory nadają się już tylko do wyrzucenia. Po otwarciu słoik przechowuj w lodówce i zjedz w ciągu dwóch tygodni.

Po ukiszeniu kapustę przechowuj w temperaturze poniżej 10°C, w słoikach lub beczce z dociśnięciem. W chłodzie zachowa chrupkość i smak przez kilka miesięcy, a im dłużej stoi, tym bardziej kwaśnieje. Jeśli lubisz łagodniejszą, jedz ją po 2–3 tygodniach od przeniesienia do chłodu. Jeśli wolisz mocno kwaśną, zostaw ją w chłodzie nawet 2–3 miesiące, kontrolując smak co jakiś czas.

Podsumowując: minimum do jedzenia to 5–7 dni w cieple, oświetlenie w salonie pełne ukiszenie następuje zwykle po 2–4 tygodniach w chłodzie, a szczyt smaku przypada między 1. a 3. miesiącem. Różnica między kapustą młodą a dojrzałą to nie tylko czas, ale też temperatura i cierpliwość.
Najczęstszy błąd to zbyt luźne ułożenie pomidorów i zalanie ich zbyt małą ilością solanki. Drugi to dodanie octu na starcie – zabija bakterie kwasu mlekowego i blokuje kiszenie. Ocet dodaje się dopiero po ukiszeniu, jeśli ktoś lubi ostrzejszy smak. Trzeci błąd to używanie soli jodowanej. Jod hamuje fermentację i sprawia, że pomidory ciemnieją. Czwarty – trzymanie słoika w ciepłym miejscu dłużej niż trzy dni. To wystarczy, by zamiast kiszonek powstały gnijące warzywa.