Inkubacja jaj gekona lamparciego, w której większość przesadza z temperaturą

Pierwszym krokiem nie jest podanie leku, lecz odizolowanie zwierzęcia od pozostałych gadów i zabezpieczenie terrarium. Każdy nowy osobnik powinien przejść kwarantannę trwającą co najmniej sześć tygodni, w osobnym pojemniku, z własnymi naczyniami i narzędziami. Badanie kału wykonuje się u lekarza weterynarii specjalizującego się w gadach — najlepiej trzy próbki pobrane w odstępach kilku dni, ponieważ pojedyncze badanie łatwo przeoczy pasożyta. Przy podejrzeniu roztoczy warto wykonać wymaz z fałdów skórnych i obejrzeć go pod mikroskopem.

Modliszka to drapieżnik, który w naturze poluje na wszystko, co rusza się w zasięgu jej przednich odnóży. W terrarium to na Tobie spoczywa obowiązek dostarczenia zdobyczy. Najczęstszy problem nie polega na tym, że owad je za mało, ale że karmimy go źle — zbyt dużymi owadami, zbyt rzadko albo pokarmem, który w danym stadium rozwoju jest po prostu niestrawny. Zanim zaczniesz dokarmiać na siłę, sprawdź temperaturę i wilgotność. Modliszka w chłodzie i przesuszonym powietrzu traci apetyt, a wtedy żadna ilość pokarmu nie pomoże.

Zacznij od ustalenia, jaką strefę klimatyczną reprezentuje gatunek. Zwierzę z regionu umiarkowanego potrzebuje wyraźnych różnic między latem a zimą — nawet kilku godzin różnicy w długości świecenia. Gatunek tropikalny znosi to słabiej i lepiej działa dla niego stały, długi dzień przez cały rok. Bez tej wiedzy każde ustawienie timera będzie strzelaniem w ciemno.

Częstotliwość karmienia zależy od wieku i płci. Młode modliszki karmisz codziennie lub co drugi dzień. Dorosłe samice jedzą więcej niż samce — samica musi zgromadzić zapas na produkcję jaj. Samce są mniejsze i rzadziej polują. W praktyce podawaj tyle owadów, aby modliszka nie była głodna, ale nie przekarmiaj. Przekarmiona modliszka staje się ociężała, ma problemy z wylinką i może zdechnąć. Jeśli po zjedzeniu owada jej odwłok jest mocno rozdęty, odczekaj dwa dni. Głodna modliszka jest ruchliwa i aktywnie patroluje terrarium. Najedzona siedzi nieruchomo.

Osobny temat to woda i podłoże. Każde podłoże ma swoją trwałość — jedne wymagają wymiany co kilka tygodni, inne znacznie częściej, gdy zaczyna nieprzyjemnie pachnieć lub się zbija. Nie warto czekać na widoczne ślady pleśni, bo wtedy problem już jest. Podłoże mieszamy lub przekładamy, żeby nie tworzyły się strefy bez tlenu. Woda powinna być czysta, odstana lub uzdatniona, a poidło stabilne, żeby zwierzę go nie przewracało. Kąpiele i baseny wymagają równie częstej wymiany wody co zwykłe poidełka.

Jak często i czym karmić w praktyce Młode modliszki karm codziennie, dorosłe — co drugi, trzeci dzień. Głodna modliszka trzyma odwłok cienki i płaski; najedzona ma go wyraźnie wzdęty, ale nie rozdęty do granic. Odwłok napięty jak balon to sygnał, że przekarmiasz — owad może mieć problem z wylinką. Pokarm urozmaicaj: muchy, świerszcze, karaczony, larwy mącznika. Sam mącznik jest tłusty i podawany bez przerwy prowadzi do otłuszczenia. Raz w tygodniu warto podać owada latającego, bo ruch w powietrzu pobudza instynkt łowiecki.

Najczęstszy błąd to wahania dobowe. Inkubator stojący w nasłonecznionym miejscu potrafi nagrzać się o kilka stopni w ciągu dnia i wystudzić w nocy. Zarodek znosi stałe 32 stopnie lepiej niż skakanie między 28 a 34. Postaw urządzenie w zacienionym kącie, z dala od kaloryfera i okna. Drugi błąd to otwieranie pojemnika co drugi dzień. Każde uchylenie wieczka zmienia wilgotność i temperaturę. Ogranicz kontrole do jednego razu w tygodniu, chyba że widzisz pleśń na podłożu.

Woda to osobny temat. Modliszki nie piją z miseczek. Potrzebują kropli na liściach lub ścianie terrarium, spryskanych raz na kilka dni. Nie zamgławiaj całego wnętrza przy każdej wylince — nadmiar wilgoci sprzyja pleśni, a ta zabija młode osobniki szybciej niż głód. Jeśli modliszka odmawia jedzenia przez dwa, trzy dni, sprawdź, czy nie przygotowuje się do linienia. Wtedy nie podawaj pokarmu wcale, bo owad w trakcie wylinki jest bezbronny i może zostać uszkodzony.

Typowe błędy pojawiają się na tym etapie. Pierwszy to używanie silnych detergentów, wybielaczy i środków zapachowych. Drugi to wstawianie mokrego wyposażenia z powrotem do terrarium — nadmiar wilgoci sprzyja pleśni. Trzeci to zbyt rzadka wymiana podłoża przy gatunkach, które brudzą intensywnie. Czwarty, szczególnie częsty, to niedomykanie wentylacji po sprzątaniu. Terrarium musi wyschnąć i przewietrzyć się, zanim wróci do niego zwierzę.

Podłoże ma być wilgotne, nie mokre. Najprościej użyć perlitu lub wermikulitu wymieszanego z wodą w proporcji wagowej 1:1, czyli tyle samo wody co podłoża. Wyciśnij garść w dłoni. Jeśli kapie — za mokro. Jeśli się rozpada i nie trzyma kształtu — za sucho. Dobrze przygotowane podłoże zachowuje formę, ale nie zostawia śladu wody na palcach. Włóż je do szczelnego pojemnika z kilkoma dziurkami w wieczku i dopiero ten pojemnik postaw w inkubatorze.