Gdy ruszasz z kijkami, te nawyki psują cały ruch

Z Mazovia

Długość kijka dopasuj tak, żeby przytrzymany obok ciała sięgał mniej więcej do wysokości pachwiny lub dolnej części biodra. Łokieć powinien być zgięty pod kątem około 90 stopni, gdy kijek stoi pionowo na podłożu. Kijek stawiaj pod kątem, nie pionowo — wychodzi lekko do przodu i w dół. Wbijaj go w podłoże równocześnie z krokiem przeciwnej nogi, a nie tej samej strony. To pozornie drobna rzecz, ale właśnie od niej zależy, czy ciężar naprawdę przeniesie się na kijek, czy tylko machniesz nim w powietrzu.

Trzeci błąd, za krótki krok, bierze się często właśnie ze sztywnych rąk i braku odepchnięcia. Kiedy kij nie pracuje, nogi robią drobne kroczki, jakby ciało bało się wyjść poza linię kijów. Tymczasem długość kroku ma wynikać z tempa i odepchnięcia, nie z ostrożności. Postaraj się wydłużyć krok o kilka centymetrów i sprawdź, czy kij nadąża za nogą po przeciwnej stronie. Jeśli tak, rytm się poprawia i od razu idzie się lżej.

Zmierz tempo na jednym przejściu znajomej trasy. Weź pod uwagę, że w mieście realne tempo bywa wolniejsze niż na ścieżce, głównie przez przejścia dla pieszych i tłok. Godzina marszu to zwykle od 4 do 5 kilometrów, ale to wartość orientacyjna, nie reguła. Lepiej zapamiętać własny wynik z dwóch–trzech spacerów i na nim opierać dobór odcinków.

Jak prawidłowo rozciągać się przy ław

Na przejściu poza wyznaczonym miejscem pieszy nie ma pierwszeństwa przed pojazdem. To oznacza, że musisz ustąpić, a nie liczyć na to, że kierowca zwolni. Przechodź zdecydowanym krokiem, bez zatrzymywania się w połowie jezdni, bez cofania się i bez nagłego zmieniania tempa. Jeśli pojazd jest blisko, poczekaj — jeden stracony cykl ruchu jest tańszy niż wypadek. Nie próbuj przemykać między jadącymi samochodami ani przeciskać się przez lukę w potoku ruchu.

Trzecie ćwiczenie rozciąga tylną część uda. Usiądź na ławce i wyprostuj jedną nogę przed sobą, stopę ustaw w zgięciu grzbietowym (palce do góry). Drugą nogę zegnij i połóż stopę na ziemi. Powoli pochylaj się w kierunku wyprostowanej nogi, prowadząc klatkę piersiową do przodu, a nie zaokrąglając plecy. Zatrzymaj się, gdy poczujesz rozciąganie pod kolanem lub w środku uda. Nie szarp i nie dąż do tego, by dotknąć palców – to nie jest cel ćwiczenia.

Piąty błąd to brak korekty na starcie. Wiele osób idzie pierwszy kilometr byle jak, a potem dziwi się, że bolą je barki. Zamiast tego zatrzymaj się po kilku minutach, sprawdź ustawienie kijków i długość kroku, popraw łokcie i ruszaj dalej. Krótka pauza na początku oszczędza tygodni złego nawyku. Technika z kijkami nie jest skomplikowana, ale wymaga świadomego ruchu — dopiero wtedy kij zaczyna pracować za ciebie, a nie przeciwko tobie.

Pierwsze wyjście z kijkami zwykle wygląda podobnie: człowiek bierze sprzęt do rąk i idzie, jakby niósł dwie długie gałęzie. Efekt jest taki, że zamiast napędu dostaje obciążenie barków i dziwny chód, w którym nic do siebie nie pasuje. Warto od razu wiedzieć, co psuje technikę najbardziej, żeby nie utrwalać złych wzorców przez cały sezon.

Sztywne łokcie i za krótki krok — dwie strony tego samego problemu Drugi kłopot to wyprostowane, zablokowane łokcie. Kiedy ręka jest sztywna jak drąg, cała siła idzie w staw i w bark, a nie w odepchnięcie. Łokieć powinien się lekko uginać w tyle, po odepchnięciu, i wracać do przodu naturalnie. Nie trzeba go celowo zginać na siłę — wystarczy rozluźnić przedramię i pozwolić, żeby kij prowadził rękę, a nie odwrotnie. Jeśli po kilku minutach czujesz napięcie w barkach, prawie na pewno trzymasz kije zbyt kurczowo.

Czwarty błąd to zbyt wysoko trzymane ręce i praca samymi dłońmi. Kij nie jest wtedy prowadzony z całego ciała, tylko machany nadgarstkiem. Pasek powinien obejmować dłoń tak, żeby można było puścić rękojeść na moment odepchnięcia i nie upuścić kija. To drobiazg, ale bez niego technika rozsypuje się po kilkuset metrach.

Najczęstszy błąd to ciągnięcie kijków za sobą. Kij, który zostaje z tyłu i tylko wlecze się po ziemi, nie daje żadnego odepchnięcia, a ręka pracuje wtedy wbrew naturze. Prawidłowo kijek jest wbijany przed sobą, mniej więcej na wysokości pasa, a następnie odpycha ciało do przodu. Wyobraź sobie, że za każdym razem chcesz zostawić kij za plecami, a nie ciągnąć go nosem. Wbijaj grot pewnie, ale nie za daleko — zbyt odległe wbicie powoduje, że ruch robi się szarpany i traci rytm.