Gdy chomikowi jest za zimno lub za gorąco, reaguj od razu

Chomiki trzymane w mieszkaniach chorują najczęściej nie z powodu złego jedzenia, ale powietrza w klatce. Wilgotność podłoża i ściółki powyżej 60–65% przez dłuższy czas sprzyja rozwojowi bakterii i pleśni, a przy tym podrażnia drogi oddechowe. Zwierzę zaczyna kichać, ma wilgotne nozdrza, mruży oczy i przestaje korzystać z kołowrotka. Zanim pojawią się objawy, w klatce od dawna jest za mało ruchu powietrza i za dużo pary wodnej.

Kontroluj to raz w tygodniu: powąchaj powietrze nad klatką, sprawdź dłonią ściółkę w kącie, w którym chomik sypia, i oceń, czy szyba w pokoju nie jest zaparowana. Jeśli w pomieszczeniu utrzymuje się wilgoć, wietrz krótko i intensywnie, ale wtedy wynieś klatkę na kilka minut do innego pokoju. Chomik, który ma suche podłoże i stały, łagodny ruch powietrza, rzadziej zapada na choroby układu oddechowego i zwykle dożywa swojego wieku w dobrej formie.

Drugi błąd to szczelna pokrywa bez otworów wentylacyjnych. Chomik wydala parę wodną z oddechem i moczem, a klatka z plastikową górą bez siatki zatrzymuje ją w środku. Jeśli używasz pojemnika z pokrywą, musi ona mieć wyciętą siatkę na co najmniej jednej trzeciej powierzchni. Przy klatkach z prętami odsuń dodatkowo ściółkę od ścian, żeby powietrze mogło krążyć także przy podłodze. Latem, gdy w pokoju jest powyżej 24°C, sama wentylacja nie wystarczy — przenieś klatkę do chłodniejszego miejsca i ogranicz ściółkę do cienkiej warstwy, która szybciej przesycha.

Wilgotność podłoża, nie powietrza, jest prawdziwym problemem Higrometr mierzy wilgotność powietrza w pokoju, a nie pod ściółką. W praktyce chomik kopie, siusia w jednym miejscu i wnosi wilgoć w głąb podłoża. Dlatego sprawdzaj ściółkę dłonią: jeśli po wsunięciu ręki pod wierzchnią warstwę czujesz chłód i wilgoć, a trociny zbijają się w grudki, trzeba działać. Typowy błąd to dosypywanie świeżej ściółki na wierzch bez usunięcia mokrego miejsca. Wilgoć zostaje pod spodem, a górna warstwa tylko pozornie wygląda na suchą. Miejsce, w którym chomik sika, wybieraj codziennie i wymieniaj w nim podłoże na świeże.

Karmę oprzyj na gotowej mieszance dla myszy, uzupełnionej warzywami: marchewką, ogórkiem, papryką, brokułem. Dodawaj też niewielkie ilości ugotowanego jajka, sera lub larw mącznika, bo myszy potrzebują białka. Słodycze, czekolada, cebula, czosnek i cytrusy są szkodliwe. Świeża woda w poidle musi być dostępna cały czas. Typowy błąd to dosypywanie jedzenia „na zapas" — mysz zjada zapasy i tyje, a nadwaga skraca życie. Drugi błąd to wkładanie do klatki waty kosmetycznej; jej włókna owijają się wokół łapek i zębów.

Podstawą jest ustawienie klatki tak, żeby powietrze przepływało przez jej wnętrze, a nie tylko nad nią. Klatka stojąca w kącie za szafą, pod regałem albo wciśnięta między meble ma wymianę powietrza bliską zeru. Najlepiej działa odsunięcie jej na kilka centymetrów od ściany i ustawienie na wysokości, gdzie powietrze w pomieszczeniu faktycznie krąży — czyli nie przy samej podłodze i nie pod sufitem. Unikaj jednak przeciągów: stały strumień powietrza z okna albo nawiewu z klimatyzacji wysusza śluzówki i powoduje zapalenia górnych dróg oddechowych.

Jak przygotować akwarium dla zwierzęcia, które nie wspina się po pręta

Podłoże, kryjówki i kołowrotek — trzy rzeczy, które decydują o zdrow

Podłoże wybieraj takie, które nie zatrzymuje wody. Trociny iglaste słabo chłoną i szybko kwasieją, a pył z nich drażni nos. Lepiej sprawdzają się wióry liściaste, konopie albo granulat z papieru. Warstwa nie powinna być grubsza niż kilka centymetrów, chyba że chomik wyraźnie kopie — wtedy dodaj osobny, przewiewny pojemnik z podłożem do kopania. Nie przykrywaj całej klatki kocem ani ręcznikiem na stałe; okrycie na noc jest dopuszczalne tylko z jednej strony i nigdy nie może zasłaniać otworów wentylacyjnych.

Jak ustawić klatkę, żeby nie tarasowała wejścia Stawiaj klatkę wzdłuż ściany, nie w poprzek przedpokoju. Dłuższy bok powinien biec równolegle do ściany, a drzwiczki otwierać się na zewnątrz, w stronę, gdzie jest więcej miejsca. Jeśli drzwiczki otwierają się w stronę przeciwną, pies będzie wchodził i wychodził bokiem, co przy wąskim przedpokoju kończy się zaczepianiem łapą o próg klatki. Zostaw też kilka centymetrów odstępu od kaloryfera i grzejnika — przegrzana klatka w ciasnym przedpokoju szybko staje się nieprzyjemna, zwłaszcza zimą, gdy drzwi wejściowe otwierają się co chwilę.

Typowe błędy to wstawianie klatki do najciemniejszego kąta przedpokoju, gdzie nie dociera światło, oraz zasłanianie jej kurtkami i torbami. Pies potrzebuje widzieć, co się dzieje wokół, inaczej szczeka na każdy dźwięk. Jeśli przedpokój jest naprawdę mały, rozważ klatkę niższą i szerszą zamiast wysokiej i wąskiej — lepiej wpasuje się pod okno lub pod półkę. I nie stawiaj klatki na drodze do łazienki, bo nocne wyjście do toalety będzie za każdym razem kończyło się potknięciem.