Gdy chomik podgryza pręty, zmień otoczenie zamiast karcić

Z Mazovia

Koszatniczka wygląda jak większa mysz z puszystym ogonem, ale jej wymagania są bliższe szynszylom niż chomikom. Zwierzę prowadzi nocny tryb życia, źle znosi upały i samotność, a jego klatka musi być większa, niż się początkowo wydaje. Najczęstszy błąd polega na kupnie niewielkiej klatki „na start" i wstawieniu jej do ciepłego, jasnego pokoju dziennego. Zanim zwierzę trafi do domu, trzeba przygotować miejsce, w którym temperatura latem nie przekracza około 25 stopni, nie ma przeciągów ani bezpośredniego słońca.

Zacznij od temperatury. Pokój dziecka bywa przegrzewany, a chomiki źle znoszą temperatury powyżej dwudziestu pięciu stopni i przeciągi. Klatka nie może stać przy kaloryferze, na parapecie od południa ani tuż przy oknie, które dziecko otwiera. Drugi punkt to przeciąg — nawet krótkie wietrzenie zimą potrafi wyziębić zwierzę. Znajdź miejsce osłonięte, z dala od drzwi i okien.

Oswojenie chomika to kwestia tygodni, a nie dni, i nie da się go przyspieszyć. Zwierzę, które ma stały rytm dnia, spokojne otoczenie i przewidywalne, krótkie kontakt z człowiekiem, samo zacznie podchodzić. Najczęstszy błąd to branie na ręce „na siłę", by przyzwyczaić chomika do dotyku — efekt jest odwrotny i oswajanie trzeba zaczynać od nowa.

Zanim zaczniesz szukać, zamknij drzwi do pomieszczenia i zablokuj szpary pod nimi ręcznikiem. Zakryj kratki wentylacyjne, jeśli są w zasięgu podłogi, i sprawdź, czy okno jest zamknięte. Wyłącz telewizor i inne źródła dźwięku, zgaś górne światło, zostaw tylko niewielkie źródło światła w jednym kącie. Chomik aktywny nocą ruszy się szybciej, gdy w pokoju zrobi się cicho i ciemno.

Dieta opiera się na dobrym granulacie dla koszatniczek oraz na sianie dostępnym bez ograniczeń. Świeże warzywa podawaj w małych ilościach, a słodkich owoców i orzechów unikaj — koszatniczki źle trawią cukry i tłuszcze, co prowadzi do problemów z wątrobą i zębami. Wodę podawaj w poidle, nie w misce, bo zwierzę szybko ją zabrudzi. Typowy błąd: dokarmianie resztkami z kuchni i dosypywanie przysmaków, gdy pupil nie je granulatu. Głodówka u koszatniczki jest niebezpieczna, więc nagła odmowa jedzenia to sygnał do wizyty u lekarza weterynarii znającego ten gatunek.

remont łazienki krok po kroku znalezieniu chomika nie chwytaj go od góry ani za skórę na karku. Przykryj go delikatnie dłonią lub ręcznikiem, podnieś razem z materiałem i od razu odnieś do klatki. Sprawdź, czy zwierzę nie jest ranne, czy normalnie oddycha i czy pije wodę. Przy okazji znajdź miejsce, przez które wyszedł — najczęściej to niedomknięte drzwiczki, zbyt szeroko rozstawione pręty albo pokrywa bez zabezpieczenia. Dopiero po zabezpieczeniu klatki uznaj sprawę za zamkniętą.

Najbezpieczniejszą bazą są wióry z drewna liściastego, przede wszystkim bukowe i topolowe, a także papierowe podłoża przeznaczone dla gryzoni. Warstwa powinna mieć minimum dziesięć centymetrów, a w części klatki nawet więcej, żeby chomik mógł drążyć tunele. Wióry iglaste, zwłaszcza sosnowe i cedrowe, odpadają: zawierają fenole, które drażnią układ oddechowy i mogą uszkadzać wątrobę. Jeśli podłoże ma silny, chemiczny zapach, to znak, że nie zostało wystarczająco odkurzone i wypłukane.

Pułapka bez przemocy działa lepiej niż pościg Gdy w ciągu kilkunastu minut nie znajdziesz chomika, przygotuj miejsce, w którym sam się pojawi. Postaw na podłodze otwartą klatkę z jedzeniem, wodą i materiałem gniazdowym, a wokół rozłóż kilka smakołyków prowadzących do wejścia. Możesz też ustawić głębokie wiadro z kilkoma centymetrami wody na dnie — chomik wpadnie, ale nie utonie, a wyschnie i wyjdzie po twoim przyjściu. Sprawdzaj pułapkę co godzinę, nie rzadziej.

Gryzienie prętów klatki najczęściej nie jest złośliwością, tylko sygnałem: za mało ruchu, za mała powierzchnia, nuda albo stres. Zanim zaczniesz cokolwiek zmieniać, przez dwa–trzy dni obserwuj, kiedy chomik zaczyna gryźć. Inaczej reaguje zwierzę, które budzi się wieczorem i gryzie przez godzinę, a inaczej takie, które szarpie pręty tuż po wejściu człowieka do pokoju. Zanotuj porę, miejsce w klatce i to, co działo się chwilę wcześniej — karmienie, sprzątanie, hałas. Bez tej informacji każde „leczenie" będzie strzelaniem na oślep.

Koszatniczki to zwierzęta stadne, dlatego trzymanie jednej sztuki w pojedynkę męczy pupila. Lepiej zaplanować parę tej samej płci lub wykastrowanego samca z samicą. Łączenie dorosłych osobników wymaga czasu i neutralnego miejsca — nigdy nie wrzucaj nowego zwierzęcia do klatki „na próbę". Oswajanie prowadź powoli: siadaj przy klatce, mów spokojnie, podawaj smakołyk z dłoni, a dopiero potem pozwól zwierzęciu wyjść na wybieg zabezpieczony przed kablami i szczelinami. Chwytanie za ogon jest zabronione, bo skóra na ogonie się zrywa.

Jeśli po powiększeniu przestrzeni, dodaniu podłoża, zajęcia i spokojnego miejsca gryzienie nadal jest intensywne, szczególnie w nocy i z utratą masy ciała, skonsultuj się z weterynarzem znającym gryzonie. Nadmierne żucie bywa objawem problemów z zębami wywołanego hałasem i zapachem innych zwierząt. Wtedy żadna zmiana wystroju nie zastąpi diagnozy.