Deska drewniana czy plastikowa: błąd, który psuje smak i nóż

Wybór deski do krojenia sprowadza się do dwóch materiałów: drewna i tworzywa. Reszta to dodatki. Najczęstszy błąd to kupowanie deski pod kolor kuchni albo pod cenę, a nie pod to, co się na niej kroi. Efekt: nóż tępi się w tygodnie, a deska po miesiącu wygląda jak po wojnie.

Warto też ustawić zlew tak, by był funkcjonalny. Obok płynu i gąbki trzymaj szczotkę do trudnych zabrudzeń oraz ściereczkę do wycierania. Po umyciu od razu odstaw naczynia na suszarkę, a nie na blat — dzięki temu nie tworzą się kałuże i nie trzeba ich później wycierać. Jeśli masz zmywarkę, wstawiaj naczynia od razu po użyciu, a nie piętrz je mieszkanie w bloku zlewie. Pamiętaj, by nie wkładać tam resztek jedzenia — one zapychają filtr i powodują, że zmywanie ręczne po awarii jest jeszcze dłuższe.

Higiena to nie materiał, a sposób użycia Tworzywo ma opinię bardziej higienicznego i tylko częściowo słusznie. Gładki plastik nie wchłania soków, więc łatwiej go domyć. Problem w tym, że każde nacięcie zostaje. W rowkach po nożu zostają resztki, a w nich bakterie. Deska z tworzywa z głębokimi rysami jest trudniejsza do wyczyszczenia niż drewno, bo drewno ma właściwości antybakteryjne i samoistnie zasusza bakterie w swojej strukturze. Z tworzyw wybieraj te twarde, bez domieszek, które nie odkształcają się pod wrzątkiem. Miękkie, elastyczne deski nadają się do warzyw i pieczywa, ale nie do surowego mięsa.

Powietrze jest fatalnym przewodnikiem ciepła. Dlatego stek wsunięty na patelnię z niedociśniętym dnem przypala się tylko tam, gdzie dotyka metalu. Reszta powierzchni dogrzewa się przez warstwę powietrza i pary – a para ma jeszcze gorsze przewodnictwo niż suche powietrze. Efekt: plamy spalenizny i surowe łaty obok siebie. Rozwiązanie jest proste: osusz powierzchnię mięsa papierowym ręcznikiem przed położeniem na rozgrzany tłuszcz i dociśnij stek szpatułką na dwie–trzy sekundy. Tłuszcz wypełnia mikroskopijne szczeliny między mięsem a metalem i przewodzi ciepło znacznie lepiej niż powietrze.

Drewno jest miękkie, więc ostrze wchodzi w nie i nie traci tak szybko ostrości. Najlepiej sprawdzają się gatunki twarde i zamknięte, jak dąb, orzech czy akacja. Deski z drewna egzotycznego bywają gęste i przez to bardziej odporne na wilgoć, ale też mocniej tępią nóż niż np. klon. Ważniejsza od gatunku jest grubość: poniżej dwóch centymetrów deska pracuje, wygina się i pęka. Powyżej trzech centymetróoświetlenie w salonie zaczyna być ciężka i nie mieści się w szufladzie. Złoty środek to dwa i pół do trzech centymetrów.

Do smażenia głębokiego używaj garnka lub frytkownicy z termometrem. Wrzucanie mokrych produktów powoduje gwałtowne pienienie i rozchlapywanie tłuszczu. Smaż partiami – zbyt duża ilość jedzenia naraz obniża temperaturę i wydłuża czas obróbki, przez co potrawa nasiąka tłuszczem. Po zakończeniu smażenia odczekaj, aż olej ostygnie, a dopiero potem go przecedź. Nigdy nie wylewaj gorącego tłuszczu do zlewu.

Woda, która skrapla się nad warzywami i spływa z powrotem, zabiera część składników. Dlatego nie ustawiaj warzyw bezpośrednio nad dużym zbiornikiem wody, jeśli możesz użyć sitka z dala od lustra wody. Nie mieszaj też warzyw łyżką w trakcie — każde poruszenie zwiększa kontakt skroplin z powierzchnią i przyspiesza wypłukiwanie. Jeśli para jest zbyt intensywna i skropliny kapią na warzywa, zmniejsz ogień; warzywa mają być otoczone parą, nie deszczem.

Przy zakupie patrz na trzy rzeczy: grubość, sposób łączenia i zapach. Deska klejona z wąskich listewek jest stabilniejsza niż jednolity kawał, bo mniej pracuje. Zapach chemii albo kleju oznacza, że drewno nie było dobrze wysuszone i po kilku tygodniach zacznie pękać. Tworzywo sprawdź, czy nie ma zapachu plastiku i czy nie jest zbyt śliskie. Śliska deska to wypadek z nożem, nie oszczędność.

Denaturacja sama w sobie nie tworzy jeszcze stałej struktury. Rozwinięte łańcuchy białkowe zaczynają się ze sobą zlepiać. Grupy hydrofobowe, które nie chcą mieć kontaktu z wodą, szukają innych takich grup i łączą się w większe skupiska. Jednocześnie grupy tiolowe utleniają się i tworzą wiązania dwusiarczkowe między łańcuchami. Powstaje trójwymiarowa sieć, w której oczkach uwięzione są cząsteczki wody. Ta sieć to żel — i to on sprawia, że jajko przestaje być płynne, a staje się galaretowate, a przy dłuższym gotowaniu twarde i sprężyste.

Na koniec: deski nie kupuje się na dekadę, tylko na kilka lat intensywnego używania. Drewno wymaga olejowania i nie znosi zmywarki, tworzywo jest wygodniejsze, ale po roku pełnym rys nadaje się do wymiany. Jeśli kroisz dużo i ostrymi nożami, przechowywanie w małym mieszkaniu wybierz drewno. Jeśli zależy ci na szybkim myciu i nie przeszkadza ci szybsze tępienie ostrza, weź twarde tworzywo. W obu przypadkach jedna deska na wszystko to błąd, który prędzej czy później odbije się na smaku jedzenia If you liked this article therefore you would like to receive more info concerning jak Urządzić małą kuchnię generously visit our web-site. .