Co się dzieje z psem, gdy spacer zamieniasz w trening

Gdy nie masz raków, zmień sposób chodzenia. Skróć krok o połowę i stawiaj stopy płasko, nie na pięcie. Nie przenoś ciężaru ciała gwałtownie — staraj się utrzymać środek ciężkości nad stopami. Ręce trzymaj poza kieszeniami, żeby móc reagować na utratę równowagi. Patrz nie na telefon, ale na fragment chodnika dwa–trzy kroki przed sobą. Na oblodzonym spadku idź bokiem, stawiając stopy poziomo, a jeśli to możliwe, korzystaj z poręczy i barierek.

Spacer to nie tylko wyprowadzenie psa na siku. To okazja, żeby oboje zbudowali kondycję i nauczyli się współpracy. Problem w tym, że większość ludzi chodzi z psem w jednym stałym tempie i po tej samej trasie. Efekt jest taki, że pies się nudzi, ciągnie na smyczy, a właściciel wraca do domu zmęczony bardziej psychicznie niż fizycznie. Wystarczy kilka zmian, żeby ten sam czas dawał wymierne efekty.

Twoja własna widoczność to druga strona tego samego problemu. Ciemne ubranie po zmroku sprawia, że kierowca zauważa pieszego z odległości kilkunastu metrów — przy prędkości miejskiej to za mało na bezpieczne zatrzymanie. Elementy odblaskowe na wysokości kolan i tułowia działają, bo są w zasięgu świateł mijania. Noś je tak, żeby nie zasłaniała ich kurtka ani torba. Latarka to dodatek, nie zamiennik odblasku — oświetla drogę przed tobą, ale nie mówi kierowcy, gdzie jesteś.

Plan spaceru treningowego układasz pod siebie i psa. Przykład: dziesięć minut rozgrzewki w spokojnym tempie, potem trzy odcinki po dwie minuty szybszego marszu z luźną smyczą, między nimi pięć minut spokojnego chodu, na końcu dziesięć minut wolnego powrotu do domu. Całość zajmuje około czterdziestu minut. Jeśli pies jest młody lub bardzo energiczny, wydłuż odcinki szybsze. Jeśli starszy, skróć je i dodaj więcej przerw. Nie porównuj się z innymi właścicielami. Liczy się to, czy pies po spacerze jest spokojny, a ty czujesz, że coś zrobiłeś dla kondycji, a nie tylko przeszedłeś obok bloku.

Sztuka polega na tym, żeby wejście i wyjście z pętli znalazły się w różnych miejscach. Jeśli zaczynasz i kończysz pod tą samą klatką, siłą rzeczy część ulic przejdziesz dwa razy. Rozwiązanie jest proste: podziel osiedle na dwie połowy i zaplanuj trasę tak, żeby wyjść z domu w jedną stronę, a wrócić z przeciwnej. Pomaga w tym zasada „jednego skrętu więcej". Zamiast iść prosto do celu, dodaj jeden zakręt w prawo i jeden w lewo — trasa wydłuża się o kilka minut, ale zyskuje nowe odcinki.

Najprostszy test wykonasz bez sprzętu pomiarowego. Idź po twardym chodniku przez kilkadziesiąt metrów, a potem zatrzymaj się i oceń, gdzie czujesz zmęczenie. Jeśli napięcie jest głównie w kolanach i udach, kije prawdopodobnie nie przejmują obciążenia. Jeśli czujesz wyraźną pracę mięśni obręczy barkowej, ramion i grzbietu, a kolana pozostają rozluźnione, technika działa. Drugi test to dźwięk. Prawidłowo postawiony kij wydaje pojedynczy, krótki stuk tuż przed dźwiękiem pięty. Gdy oba dźwięki zlewają się w jeden, kij nie odciąża, tylko sunie po ziemi.