Co psuje technikę marszu z kijkami na starcie i jak to naprawić?
Jak rozciągać uda, żeby nie przeciążyć kol
Piąty błąd to brak kontroli nad tempem i długością pierwszych wyjść. Zamiast od razu maszerować szybko i długo, warto zacząć od krótkich odcinków z przerwami na sprawdzenie techniki. Po kilku minutach zatrzymaj się i zweryfikuj trzy rzeczy: czy kij jest odepchnięty, a nie ciągnięty, czy łokieć pozostaje miękki, oraz czy krok jest wystarczająco długi, by utrzymać naprzemienny rytm. Poprawianie tych elementów po jednym na raz daje więcej niż jednoczesne pilnowanie wszystkiego — technika poprawia się wtedy szybciej i bez przeciążeń.
Drugi błąd to sztywne łokcie. Kiedy ramię jest wyprostowane jak drążek, całe uderzenie przenosi się na bark i odcinek szyjny, a kij traci amortyzację. Łokieć ma być lekko ugięty przez cały cykl — w momencie osadzenia kija jest bardziej zgięty, w fazie odepchnięcia prawie prostuje się, ale nigdy nie blokuje. Prosty sposób sprawdzenia: przy prawidłowej pracy dłoń zakryta rękojeścią otwiera się delikatnie w tylnym odepchnięciu. Jeśli palce zaciskają się kurczowo przez cały czas, łokieć jest zbyt sztywny, a chwyt za mocny.
Najprostsza metoda: po odstawieniu talerza wstajesz i wychodzisz, zanim usiądziesz. Dziesięć minut to dystans około ośmiuset do tysiąca kroków w spokojnym tempie, czyli kilka przecznic albo jedno okrążenie osiedla. Nie potrzebujesz aplikacji do liczenia kroków ani specjalnego ubioru — wystarczy kurtka i cokolwiek na nogi. Jeśli pogoda nie zachęca, spacer zastępuje krótki przechadzka po korytarzu, schodach albo wokół budynku. Ważne, żeby faktycznie wstać, a nie tylko odsunąć krzesło.
Spacer o świcie albo po zmroku wymaga dwóch rzeczy: trasy, na której widzisz własne stopy, i nawyku, który chroni cię tam, gdzie latarnie nie sięgają. Zanim wyjdziesz, sprawdź, czy latarka w telefonie działa bez odblokowywania ekranu i czy masz ją pod ręką, a nie w plecaku. Drugi krok to wybór drogi — nie tej najkrótszej, ale tej z latarniami po jednej stronie i chodnikiem oddzielonym od jezdni. Jeśli mieszkasz przy ruchliwej ulicy, lepiej nadłożyć kilka minut i iść przez osiedle niż skracać sobie drogę poboczem bez pobocza.
Wybierz też jeden moment kontroli: raz w tygodniu sprawdź średnią i oceń, czy próg jest nadal odpowiedni. Zmieniaj go po chorobie, urlopie, przy nowym trybie pracy. Gdy przez miesiąc nie masz problemu z utrzymaniem liczby, podnieś ją o pięćset do tysiąca. Gdy notorycznie nie dowozisz progu, obniż go bez sentymentu. Liczba ma pracować dla ciebie, a nie ty dla niej.
Podziel zakupy na etapy, zamiast brać wszystko naraz Najczęstszy błąd to jeden duży kurs „bo się zmieści". Zamiast tego zaplanuj dwa mniejsze wyjścia albo jedno z przerwą. Przy dłuższej trasie wybierz punkt, w którym można odstawić część zakupów — u znajomych, w pracy, w samochodzie zaparkowanym w połowie drogi. Jeśli nie ma takiej możliwości, kupuj ciężkie produkty rzadziej i w mniejszych opakowaniach, a artykuły trwałe rozłóż na kilka dni. Lepiej zrobić trzy krótkie wyjścia niż jedno, po którym przez dwa dni bolą plecy.
Za krótki krok i praca z ramienia zamiast z biodra Trzeci błąd to zbyt krótki krok. Wielu początkujących stawia stopy blisko siebie i próbuje „dopchać" kijem, zamiast wydłużyć krok i pozwolić, by praca ramion wynikała z ruchu nóg. Kijek osadza się wtedy naprzeciw stopy przeciwnej — prawy kij z lewą nogą, lewy kij z prawą nogą. Kiedy krok jest krótki, ten rytm się rozjeżdża, kijki plączą się i tracą kontakt z podłożem. Praktyczna wskazówka: If you loved this article and you want to receive details relating to przechowywanie w małym mieszkaniu generously visit our web site. zacznij od wolnego marszu bez kijków, wydłuż krok tak, by pięta wyraźnie dotykała podłoża, a dopiero potem dołóż kijki i pilnuj naprzemienności. Jeśli nie potrafisz utrzymać rytmu, zwolnij, zamiast skracać krok.
Biegacze i osoby z psem mają dodatkowe pułapki. Smycz prowadź krótko przy nodze po stronie przeciwnej do jezdni, a psa trzymaj z dala od krawędzi chodnika — zwierzę reaguje na światła i dźwięki szybciej niż ty. Jeśli biegasz po zmroku, wybieraj pętle w parku z utwardzoną nawierzchnią, jak urządzić małą kuchnię a nie ścieżki wzdłuż wody, gdzie po deszczu łatwo o poślizg. Czołówka daje wolne ręce, ale jej strumień nie może świecić w oczy nadchodzącym — kieruj go w dół, na kilka metrów przed sobą.
O świcie problemem jest kontrast: słońce świeci nisko, oślepia kierowców, a ty idziesz w cieniu. Noś wtedy jasną kurtkę lub kamizelkę z elementami odblaskowymi, nawet jeśli wydaje się to przesadą. Odblask umieszczaj na wysokości pasa i nadgarstków — to te miejsca, które jako pierwsze wpadają w światła reflektorów. Typowy błąd: odblaskowa opaska na plecaku, który nosisz na jednym ramieniu. Wtedy odblask znika dokładnie wtedy, gdy jest potrzebny.
Czwarty błąd wiąże się z wysokością pracy rąk i barków. Początkujący unoszą ramiona, garbią się i wypychają głowę do przodu. Kij ma wychodzić z biodra, a nie z uniesionego barku — ręka pracuje blisko tułowia, bark zostaje opuszczony. Łatwo to sprawdzić, robiąc kilka kroków w miejscu z kijami: jeśli po kilkunastu sekundach czuć napięcie w karku, prawdopodobnie ramiona są za wysoko, a chwyt zbyt silny. Rozluźnij palce, opuść barki i pozwól, by ruch zaczynał się w biodrze.