5 zasad planowania stref w salonie, które wypełnią każdy kąt

Pierwsza zasada: jedna strefa, jedno zadanie. Kanapa ustawiona pod telewizor i jednocześnie pod kominek rozprasza, a fotel stojący „bo ładny" generuje pustkę wokół siebie. Druga: strefy muszą mieć wyraźne granice. Nie chodzi o ściany, ale o zmianę poziomu — dywan pod strefą wypoczynkową, inny kolor podłogi przy biurku, regał zamiast otwartej przestrzeni. Trzecia: zostaw co najmniej 60–70 cm na przejście między strefami, inaczej salon zamieni się w korytarz z meblami.

Zacznij od pomiarów i narysowania rzutu w skali na kartce lub w prostym programie. Zaznacz na nim drzwi, okna, kaloryfery, kominy, słupy i wszystkie istniejące gniazdka oraz punkty świetlne. Wpisz też wymiary mebli, które już masz i chcesz zostawić. Dopiero na takim rzucie ustaw największy element — kanapę, narożnik albo stół. To on wyznacza resztę układu. Typowy błąd to kupowanie dywanu i oświetlenia przed ustaleniem miejsca na kanapę; potem dywan okazuje się za mały, a lampa stoi tam, gdzie nie ma kontaktu.

Stolik kawowy, który jest za wysoki w stosunku do siedziska, zmusza do podnoszenia łokci i garbienia się przy sięganiu po kubek. Za niski powoduje, że trzeba się schylać i wyciągać ręce niemal do podłogi. W obu przypadkach po kilkunastu minutach pojawia się napięcie w karku i barkach, a rozmowa przy kawie przestaje być przyjemna. Zależność między wysokością blatu a wysokością siedziska to najważniejszy wymiar w całym zestawie wypoczynkowym, ważniejszy niż kolor czy materiał.

Jaki przedział wysokości blatu działa w praktyce Najczęściej spotykane siedziska w kanapach i fotelach mają od około 40 do 45 centymetrów wysokości. Dla takiego siedziska blat stolika kawowego powinien znaleźć się na wysokości od 40 do 48 centymetrów. Różnica między siedziskiem a blatem nie powinna przekraczać kilku centymetrów w górę ani kilku w dół. Gdy blat jest równy wysokości siedziska lub nieco niższy, sięgnięcie po kubek nie wymaga podnoszenia ramion ani pochylania tułowia. Gdy blat jest wyższy o więcej niż pięć centymetrów, łokieć unosi się powyżej naturalnej linii i bark zaczyna pracować.

Typowe błędy to kupowanie zestawu mebli „w komplecie" bez pomiaru, ustawianie telewizora naprzeciwko okna oraz stawianie dywanu za małego w stosunku do kanapy. Dywan powinien obejmować przednie nogi wszystkich mebli strefy wypoczynkowej. Drugi częsty błąd: pusty środek pokoju. Jeśli strefa wypoczynkowa stoi pod ścianą, a środek jest wolny, to znak, że brakuje jej centrum — stolika, pufy lub dużego dywanu, który zbierze meble w jedną całość.

Uwaga na wysokość zawieszenia. Środek największego elementu wypada mniej więcej na wysokości wzroku osoby stojącej na schodach, czyli wyżej niż przy zwykłej ścianie. Jeśli powiesisz obraz na poziomie typowym dla przedpokoju, z antresoli będzie wyglądał jak zgubiony. Z drugiej strony nie sięgaj zbyt wysoko, bo nad pierwszym stopniem sufit bywa niski i elementy się z nim zlewają.

Jak rozmieścić strefy, żeby nie walczyły o uwagę Najwięcej pustych przestrzeni powstaje wokół mebli ustawionych „pod ścianą". Kanapa odsunięta od ściany o kilkanaście centymetrów i ustawiona przodem do okna tworzy naturalną strefę rozmowy, a za nią wąską strefę przejściową. Jeśli salon jest długi, podziel go na dwie części: bliżej okna postaw strefę dzienną, dalej — strefę wieczorną z fotelem i lampą. Między nimi nie stawiaj nic dużego, wystarczy niski regał lub pufa, która nie zasłania widoku.

Typowe błędy to mierzenie wysokości samej ramy kanapy bez poduszki, kupowanie stolika wyłącznie pod wymiar dywanu i pomieszczenia oraz kierowanie się zdjęciem z katalogu, na którym meble stoją na twardej podłodze bez poduszek. Drugi częsty błąd to dobieranie wysokości pod wzrost najwyższej osoby w domu, podczas gdy przy stoliku kawowym liczy się pozycja siedząca, a nie stojąca. Trzeci błąd to ignorowanie grubości blatu — blat o grubości pięciu centymetrów podnosi całkowitą wysokość bardziej niż cienki, mimo że nóżki mają tę samą długość.

Ostatnia rzecz to światło. Strefa bez własnego źródła światła wygląda na tymczasową i rzeczywiście taka pozostaje. Każda funkcja powinna mieć lampę: stojącą przy fotelu, kinkiet nad biurkiem, punkt nad stolikiem. Światło nie musi być mocne — ważne, żeby zapalało się osobno. Gdy strefy mają własne światło, przestają być puste, nawet jeśli stoją w nich tylko dwa krzesła i mały stolik.

Jeden duży dywan działa jak podstawa meblowa. Kiedy wszystkie nogi sofy, foteli i stolika stoją na tej samej tkaninie, strefa wypoczynkowa czyta się jako spójna całość, a pomieszczenie wydaje się większe i uporządkowane. To rozwiązanie sprawdza się w otwartych salonach z kuchnią lub jadalnią, gdzie kilka mniejszych dywanów rozbijałoby przestrzeń na przypadkowe wysepki. Warunek jest jeden: dywan musi być naprawdę dopasowany do strefy. Zbyt mały lepiej wygląda na podłodze niż pod meblami — ale wtedy traci funkcję scalającą.