5 rzeczy, które musisz ustawić, zanim ruszysz kijami naprzemiennie
Technika naprzemienna to najprostszy wzorzec chodu z kijami i najlepszy punkt wyjścia bez instruktora. Polega na tym, że prawa ręka pracuje razem z lewą nogą, a lewa ręka z prawą nogą. Zanim ruszysz, ustaw długość kijów, bo od tego zależy wszystko dalej. Chwyć kij pionowo, postaw końcówkę na podłożu obok stopy i sprawdź, czy dłoń na rękojeści znajduje się na wysokości dolnej części mostka. Jeśli ręka opada niżej lub unosi się wyżej, wyreguluj kij. Większość kijów ma regulację teleskopową i blokadę — dokręć ją mocno, żeby kij nie pracował w trakcie marszu.
Rytm, który robi całą robotę Zanim ruszysz, przećwicz sam wzorzec w miejscu. Postaw lewą stopę do przodu, jednocześnie wysuwając prawy kij — i odwrotnie. Końcówka kija ma lądować mniej więcej na wysokości pięty przeciwnej stopy, kolory ścian do salonu nie przed nią i nie pod nią. Kiedy to złapiesz na sucho, zacznij iść spokojnie, licząc w myślach: „raz" przy kontakcie prawego kija z lewej nogą, „dwa" przy lewym. Tempo liczenia wyrównuje rytm lepiej niż patrzenie na stopy.
Uchwyt to drugi element, który psuje technikę najczęściej. Wsuń dłoń w pasek tak, by przechodził od góry przez grzbiet ręki i wracał pod palce. Pasek ma przenosić część siły, a nie ściskać nadgarstka. Dłoń na rękojeści trzymaj luźno, z kciukiem owiniętym wokół. Kij nie jest kulą — nie podpieraj się nim, tylko odpychaj. Kiedy poczujesz, że ściskasz rękojeść z całej siły, zwolnij chwyt; to typowy błąd na pierwszej lekcji.
Remont chodnika niemal zawsze zmusza pieszego do wyboru: iść objazdem wyznaczonym przez wykonawcę czy skrócić sobie drogę jezdnią. Ten wybór wygląda niewinnie, a w praktyce decyduje o tym, czy ktoś w ogóle cię zauważy. Zanim ruszysz dalej, zatrzymaj się na chwilę i oceń, co widzisz, a nie co ci się wydaje, że widzisz. Rozstawione barierki, taśma i pachołki nie są dekoracją — wyznaczają granicę, za którą ruch pieszych jest nieprzewidywalny dla kierowców.
Dopasowanie ma większe znaczenie, niż się wydaje. Skarpeta nie może być luźna — luz oznacza fałdy, a fałdy to tarcie. Nie może też być ciasna, bo uciska i ogranicza krążenie. Rozmiar dobieraj do długości stopy, nie do rozmiaru buta. Zwróć uwagę na ściągacz: wykończenie wnętrz jeśli zostawia głęboki ślad na kostce, po kilkunastu kilometrach będzie uwierał. Sprawdź też, czy skarpeta nie zsuwa się w bucie — to sygnał, że jest za duża.
Najpierw oceń podeszwę na sucho. Odwróć but i przyjrzyj się bieżnikowi. Głębokie, otwarte rowki odprowadzają wodę i błoto pośniegowe, ale na lodzie liczy się przede wszystkim mieszanka gumy, nie głębokość. Miękka guma w niskiej temperaturze pozostaje elastyczna i „klei się" do lodu; twarda, plastikowa ślizga się jak łyżwa. Prosty test: naciśnij paznokciem w krawędź podeszwy. Jeśli guma ugina się i wraca, jest szansa, że będzie trzymać. Jeśli jest twarda jak tworzywo, przyczepność na lodzie będzie marna niezależnie od wzoru.
Na remontowanym odcinku uwaga musi być podzielona inaczej niż zwykle. Zamiast patrzeć w telefon, patrz pod nogi i przed siebie: rozkopana kostka, luźne płyty, wystające pręty i świeżo wylany beton to typowe pułapki. W nocy omijaj miejsca bez oświetlenia, a jeśli musisz tamtędy przejść, idź wolniej i sprawdzaj grunt latarką. Dzieci prowadź za rękę po stronie wewnętrznej chodnika, nigdy od strony jezdni.
Do średniej dodaj około 10–20 procent. Jeśli wychodzi ci 6000 kroków, cel na najbliższe tygodnie to 6600–7200. Taka zmiana jest odczuwalna, ale nie wywraca planu dnia. Zwiększaj co dwa–trzy tygodnie, gdy obecny poziom stał się rutyną, a nie wysiłkiem. Osoby z pracą siedzącą zwykle zyskują najwięcej na najprostszym triku: krótkie spacery wplecione między zadania — po schodach, wokół budynku, do dalszego przystanku. Nie musisz rezerwować godziny na „trening"; chodzi o sumę drobnych decyzji.
Punkt wyjścia to barki opuszczone i cofnięte o kilka milimetrów, nie wypchnięte do przodu. Łokcie trzymaj lekko ugięte, mniej więcej pod kątem, który nie wymaga świadomego wysiłku. Dłonie powinny być luźne, palce rozluźnione, bez zaciskania pięści. Kiedy idziesz wolno, amplituda ruchu ramion jest niewielka, a przy szybszym tempie rośnie razem z długością kroku. Ręka idzie naprzemiennie z przeciwną nogą: prawa ręka do przodu, gdy lewa noga wysuwa się do przodu. To najprostszy sposób, żeby sprawdzić, czy nie wprowadzasz ruchu „na siłę".
Bezpieczeństwo pieszego w rejonie remontu sprowadza się kolory ścian do salonu trzech nawyków: idź tam, gdzie jesteś widoczny, nie skracaj drogi przez jezdnię bez rozeznania i zgłaszaj miejsca, które wyglądają niebezpiecznie. Remont się skończy, a twoje zdrowie zostanie. Kilka dodatkowych kroków objazdem to najmniejszy koszt, jaki możesz ponieść.
Pierwsza lekcja nie musi trwać długo. Wystarczy kilkanaście minut spokojnego marszu na równej nawierzchni, najlepiej w parku lub na ubitej ścieżce. Asfalt też jest dobry na start, ale wymaga gumowych końcówek, żeby kije się nie ślizgały i nie hałasowały. Na początek wybierz trasę bez podbiegów — nachylenie zaburza rytm, zanim się utrwali.
In case you have any kind of concerns regarding wherever as well as the best way to use poradnik, you possibly can call us in the web page.