5 rzeczy, które decydują o właściwym nacisku igły
Jak umyć płytę i czego nie robić po drod
Przy odtwarzaniu nie chwytaj płyty za powierzchnię, tylko za krawędź i etykietę. Odkładaj ją na czystą powierzchnię, nigdy na okładkę ani na blat, na którym stoi kubek. Po skończonym odsłuchu od razu chowaj płytę do koperty — pozostawiona na gramofonie zbiera kurz, a ramię z opuszczoną igłą to zaproszenie do przypadkowego zarysowania. Zadbaj też o poziom gramofonu i czystość pasków oraz łożyska talerza; stabilne obroty zmniejszają tarcie w rowkach.
Nacisk igły to jedna z niewielu rzeczy w gramofonie, którą naprawdę warto ustawić samodzielnie. Zbyt mały nacisk powoduje, że igła „tańczy" w rowku, zbiera zniekształcenia i szybciej niszczy płytę. Zbyt duży dociska igłę do winylu i przyspiesza zużycie zarówno rowka, jak i samej igły. Zanim cokolwiek zmienisz, sprawdź w instrukcji wkładki zalecany zakres nacisku — producent podaje go zwykle jako przedział, np. od do. Wartość ze środka tego przedziału to bezpieczny punkt startowy.
Kolekcja rośnie najlepiej, gdy łączy cierpliwość z ciekawością. Nie ścigaj się z nikim, nie kupuj płyt „na zapas" tylko dlatego, że są tanie. Lepiej mieć trzydzieści krążków, których słuchasz regularnie, niż dwieście stojących na półce bez gramofonu w pobliżu. Zacznij od jednego ulubionego albumu, zadbaj o sprzęt i czyste płyty, a reszta przyjdzie sama.
Właściwe ustawienie poznasz po równym brzmieniu obu kanałów. Przy zbyt małym antiskatingu prawy kanał bywa głośniejszy i ostrzejszy, a przy zbyt dużym — lewy. Zniekształcenia przy dużych wychyleniach igły, zwłaszcza na końcu płyty, to sygnał, że warto zwiększyć kompensację. Uważaj jednak na przesadę: antiskating powoduje, że igła naciska mocniej na zewnętrzną ściankę rowku, co również zwiększa zużycie i może powodować przeskoki przy głośnych fragmentach.
Używane winyle kuszą tym, że można trafić na wydania, których nie ma już w tłoczeniu — i to często w lepszym masterze niż współczesny remaster. Problem w tym, że stan płyty bywa opisany zbyt optymistycznie. Zanim kupisz, poproś o zdjęcia samego krążka pod światło, nie tylko okładki. Rysy powierzchowne, widoczne jako jasne linie, często nie słychać wcale. Gorzej, gdy widać ciemne, wyraźne rysy biegnące po torze — te potrafią dawać kliknięcia albo przeskoki. Zapytaj też o igłę i gramofon, na którym płyta była odtwarzana; zniszczona igła potrafi zniszczyć rowek w sposób nieodwracalny.