4 zasady, dzięki którym chomik nie zmarznie ani się nie przegrzeje

Nie kąp chomika w wodzie. Czyści się sam, a kąpiel kończy się przeziębieniem lub zapaleniem skóry. Jeśli futro jest tłuste, sprawdź dietę i podłoże, a nie sięgaj po szampon. Przy pierwszym kontakcie daj mu kilka dni na oswojenie się z nowym miejscem. Podchodź do klatki spokojnie, mów cicho, pozwól mu samemu wejść na dłoń. Chwytanie z góry odrukowo wywołuje u niego strach, bo przypomina atak drapieżnika.

Nie budź chomika w ciągu dnia, bo to zwierzę nocne i przerwany sen wywołuje rozdrażnienie. Nie sięgaj do gniazda, gdy śpi, i nie wyjmuj go na siłę z kryjówki. Nie kąp go w wodzie i nie zostawiaj na wysokości bez zabezpieczenia. Nie podawaj przez pręty palców, jeśli zwierzę ma skłonność do podgryzania. Dzieci powinny dotykać chomika tylko pod opieką dorosłego i siedząc na podłodze. Oswojenie trwa od dwóch tygodni do dwóch miesięcy i zależy bardziej od regularności niż od ilości czasu w jednym dniu.

Karmę oprzyj na gotowej mieszance dla myszy, uzupełnionej warzywami: marchewką, ogórkiem, papryką, brokułem. Dodawaj też niewielkie ilości ugotowanego jajka, sera lub larw mącznika, bo myszy potrzebują białka. Słodycze, czekolada, cebula, czosnek i cytrusy są szkodliwe. Świeża woda w poidle musi być dostępna cały czas. Typowy błąd to dosypywanie jedzenia „na zapas" — mysz zjada zapasy i tyje, a nadwaga skraca życie. Drugi błąd to wkładanie do klatki waty kosmetycznej; jej włókna owijają się wokół łapek i zębów.

Woda musi być w poidle ze stalową kulką, nie w miseczce. Chomik szybko zabrudzi miseczkę trocinami, a mokre futro na pyszczku prowadzi do odparzeń. Poidełko myj co drugi dzień. Klatkę sprzątaj raz w tygodniu, wymieniając część podłoża, a nie całe — całkowita wymiana niszczy zapach, którym chomik znaczy swoje terytorium, i powoduje stres.

Podłoże też ma znaczenie. Gruba warstwa trocin lub papierowego ściółki działa jak izolacja i pozwala chomikowi wykopać norę, w której sam reguluje sobie mikroklimat. Cienka warstwa, np. centymetr, niczego nie daje. W norze chomik utrzymuje wyższą wilgotność i stabilniejszą temperaturę niż w reszcie klatki, dlatego nie zabieraj mu zapasów ani nie rozgrzebuj legowiska bez powodu.

Podłoże i wyposażenie, które naprawdę działa Na dno nie kładź trocin z drzew iglastych ani żwirku dla kotów. Najlepiej sprawdzają się trociny z drzew liściastych, konopie lub mata z polaru prana co dwa dni. Warstwa 3–5 cm tłumi zapach i pozwala kopać. Domek musi mieć dwa wejścia — jedno to za mało, bo świnka czuje się w nim uwięziona i przestaje z niego korzystać. Poidełko ze smoczkiem montuj na wysokości pyszczka, a miskę na paszę ceramiczną, ciężką, żeby nie jeździła po klatce.

Codzienne sprzątanie klatki chomika zajmuje mniej czasu, gdy układ przestrzeni odpowiada temu, jak zwierzę z niej korzysta. Chomiki jedzą, śpią i załatwiają się w różnych miejscach, a większość bałaganu powstaje w jednym, stałym punkcie. Wystarczy ustawić klatkę tak, aby ten punkt dało się opróżnić w kilkanaście sekund, bez przekopywania całego wyposażenia. Poniżej konkretne rozwiązania, które to umożliwiają.

Do sprzątania przygotuj małą szpatułkę, jednorazowe rękawiczki i pojemnik na zużyte podłoże. Codziennie wyjmuj tylko zabrudzone fragmenty z jednego, stałego rogu oraz resztki świeżego jedzenia z miski. Raz w tygodniu przemyj miskę i poidełko, sprawdź zapasy w norce i wyrzuć nadpsute. Pełna wymiana podłoża jest potrzebna rzadko — przy prawidłowo ustawionej strefie mokrej wystarcza co kilka tygodni. Zbyt częste wymienianie całej ściółki stresuje chomika, bo niszczy zapach jego terytorium.

Minimalne wymiary klatki dla jednego osobnika to podłoga 80 na 50 centymetrów, a lepiej 100 na 50. Klatki piętrowe z wąskimi rurkami nie nadają się — chomik syryjski jest większy od dżungarskiego i łatwo się w nich zaklinowuje. Pręty powinny być poziome, żeby mógł się po nich wspinać. Podłoże musi mieć co najmniej 15 centymetrów głębokości, żeby mógł kopać tunele. Najlepiej sprawdza się wiór z drzew liściastych lub konopny. Trocin z drzew iglastych nie używaj — olejki eteryczne drażnią drogi oddechowe.

Podziel klatkę na strefy: suchą, mokrą i nocną Podziel wnętrze na trzy obszary. Strefa nocna to budka lub domek w jednym z narożników — najlepiej w tym najciemniejszym i najspokojniejszym. Strefa mokra to miejsce, w którym chomik rzeczywiście się załatwia, zwykle róg najdalej od legowiska i od miski. Strefa sucha obejmuje resztę: miskę, poidełko, kołowrotek i miejsce na zapasy. Ustawienie strefy mokrej w narożniku przy ścianie klatki sprawia, że podłoże z tego rogu wyjmuje się jednym ruchem, bez sięgania pod kołowrotek.

Codzienne sprzątanie zajmuje pięć minut: usuń mokre trociny, sprawdź, czy poidło działa, i przełóż domek w inne miejsce, żeby świnka miała zajęcie. Raz w tygodniu wymień całe podłoże i umyj klatkę ciepłą wodą z mydłem. Nie używaj środków zapachowych — świnka ma czuły układ oddechowy i chemia w klatce działa jak drażniący dym. Klatkę stawiaj w kącie bez przeciągów, z dala od kaloryfera i telewizora. Świnki są wrażliwe na hałas i nagłe zmiany temperatury.