Ścianka działowa z płyt gipsowo-kartonowych na stelażu drewnianym czy metalowym
Na koniec: zamów pomiar u stolarza, który robi meble na wymiar, ale wcześniej sam sprawdź, czy w wnęce nie ma rur, kabli albo starych instalacji. Jeśli tak, zaplanuj zabudowę tak, aby był do nich dostęp — kiedyś może być potrzebna naprawa. Dobrze zaplanowany mebel w wnęce pod oknem posłuży latami, ale tylko wtedy, gdy uwzględnisz grzejnik, nierówne ściany i realne potrzeby domowników.
Płyty przykręcaj do profili wkrętami do gipsu, zachowując odstęp ok. 10–15 cm między wkrętami i co najmniej 1 cm od krawędzi płyty. Łby wkrętów wpuść minimalnie poniżej powierzchni — jeśli przebiją karton, mocowanie nie trzyma. Przy łączeniu płyt na jednym słupku zostaw szczelinę 3 mm i wypełnij ją masą z taśmą. Nie dociskaj płyt na siłę — pęknięcia na łączeniach biorą się właśnie z braku dylatacji i skręcania arkuszy na styk.
Zasłony, folie i woda — co naprawdę obniża temperatur
Podstawa to światło rozproszone, nie punktowe. Jeśli nad biurkiem wisi goły klosz, ekran monitora będzie odbijał plamę, a klawiatura utonie w cieniu twoich dłoni. Lampa biurkowa z kloszem skierowanym w dół i w bok, ustawiona po przeciwnej stronie niż ręka pisząca, daje równy strumień na dokumenty i nie oślepia. W małym pokoju sprawdza się też zwykła listwa lub panel na suficie, ale tylko wtedy, gdy ma matową osłonę i nie jest umieszczony bezpośrednio nad krzesłem.
Zanim zdecydujesz o wymiarach, sprawdź, co lustro ma odbijać. Jeśli zawiesisz je naprzeciwko okna lub jasnej ściany, zyskasz kilka dodatkowych „metrów" światła. Skierowane w ciemny kąt albo w stronę zagraconego wnętrza pogłębi wrażenie bałaganu. W małym przedpokoju odbicie drzwi do łazienki lub otwartej szafy z ubraniami działa gorzej niż odbicie pustej, jasnej ściany.
Najmniejsze uszkodzenia, czyli punktowe wgłębienia i rysy, wypełnisz gotową gładzią w tubce albo zwykłą szpachlą. Nałóż masę cienką warstwą, przeciągnij szpachelką nieco szerszą niż dziura i pozwól wyschnąć. Po wyschnięciu przeszlifuj papierem o gradacji 120–150, a potem drobniejszym, żeby nie zostawić rys. Najczęstszy błąd to nakładanie zbyt grubej warstwy na raz — taka masa pęka i zapada się przy wysychaniu.
Przewody elektryczne prowadź w środku stelaża przed przykręceniem płyt. Pamiętaj o przepustach w słupkach — jeśli wiercisz otwór w profilu nośnym na środku jego szerokości, osłabiasz go. Puszki montuj na specjalnych uchwytach przykręconych do profili, nigdy na samym kartonie. To najczęstszy błąd: płyta wokół puszki pęka przy pierwszym mocniejszym wciśnięciu wtyczki.
Stelaż, który nie przenosi drgań na płyty Wyznacz przebieg ściany na podłodze i suficie za pomocą sznurka i poziomicy. Narysuj dwie równoległe linie — wyznaczają one zewnętrzne krawędzie profili. Najpierw przykręć prowadnice poziome do podłogi i sufitu, potem wsuń w nie pionowe słupki co 40 lub 60 cm, tak aby krawędzie płyt trafiały na środek profilu. Pierwszy i ostatni słupek musi stać przy samej ścianie. Między słupkami a podłogą i sufitem zostaw kilkumilimetrową szczelinę — ściana musi mieć gdzie pracować. W otworze drzwiowym wzmocnij profil podwójnie, inaczej po kilku miesiącach pęknie naroże.
Na koniec zaszpachluj łączenia i narożniki, a po wyschnięciu przeszlifuj drobnym papierem. Ściana gotowa do malowania wymaga jeszcze gruntowania — gips chłonie wilgoć z farby nierównomiernie i bez gruntu powstaną plamy. Jeśli w pomieszczeniu jest kuchnia lub łazienka, użyj płyt wodoodpornych i uszczelnij dolną krawędź ściany przed podłogą. Odbiór polega na sprawdzeniu pionu łatą i przyłożeniu dłoni do ściany przy zamkniętych drzwiach — wyczuwalny przeciąg oznacza nieszczelny stelaż albo brak wełny.
Ścianka działowa z płyt gipsowo-kartonowych to najprostszy sposób na podział dużego pomieszczenia bez skuwania muru. Zanim cokolwiek kupisz, ustal, czy stelaż będzie drewniany, czy metalowy. Drewno jest tańsze w obróbce i łatwiej je dociąć na miejscu, ale pod wpływem wilgoci pracuje i może skrzypieć. Profile stalowe są sztywniejsze, nie zmieniają wymiarów i lepiej znoszą obciążenia — przy ścianie z drzwiami wybierz raczej metal.
Drugą stronę ściany okrywaj po ułożeniu wełny mineralnej. Grubość izolacji dobierz do szerokości profilu — wciśnięta na siłę wełna nie tłumi dźwięku. Płyty po dwóch stronach stelaża ustawiaj przesunięte względem siebie, żeby łączenia nie wypadły naprzeciwko. Przy ścianie z drzwiami użyj dwóch warstw płyt po obu stronach — pojedyncza warstwa przy silnym trzaśnięciu drzwiami pęka w narożniku.
Zacznij od pomiarów. Potrzebujesz trzech szerokości: na wysokości podłogi, w połowie wnęki i pod parapetem. Ściany w blokach rzadko są równe, więc różnice potrafią wynieść kilka centymetrów. Zmierz też głębokość od ściany do krawędzi parapetu oraz wysokość od podłogi do spodu parapetu. Jeśli w wnęce jest grzejnik, zmierz odległość od niego do ściany i do parapetu — mebel nie może go zasłaniać ani blokować przepływu powietrza.