5 sposobów, by wydzielić kącik do spania w salonie

Wydzielenie strefy snu w salonie nie wymaga stawiania ściany. Najprościej jest zacząć od ustawienia łóżka tak, by nie stało na linii wejścia i nie było widoczne zaraz po otwarciu drzwi. Jeśli metraż pozwala, odsuń je od okna o kilkadziesiąt centymetrów — dzięki temu zimą nie ciągnie od szyby, a latem poranne słońce nie budzi zbyt wcześnie. Łóżko ustaw tyłem do części dziennej, a nie bokiem, bo bokiem tworzy się przejście, które i tak psuje efekt wydzielenia.

Kanapa, fotel i stolik — kolejność ma znaczenie Dopiero gdy telewizor stoi, ustaw kanapę. Powinna być zwrócona w stronę ekranu, ale nie stać z nim w jednej linii jak w kinie. Oko patrzy na wprost, gdy linia wzroku trafia w środek ekranu — dlatego kanapę ustawia się równolegle do ściany z telewizorem, w odległości, którą już ustaliłeś. Fotel dostaw pod kątem, nie prostopadle do kanapy. Dzięki temu ktoś siedzący w fotelu też widzi ekran, a rozmowa między kanapą i fotelem nie wymaga przekrzykiwania się.

Nie ustawiaj wszystkich mebli pod ścianami. To najczęstszy błąd w salonach — kanapa pod jedną ścianą, fotel pod drugą, telewizor pod trzecią. Powstaje pusty środek i wrażenie, że pokój jest większy, niż jest, a jednocześnie siedzi się daleko od siebie. Lepiej oderwać kanapę od ściany o kilkadziesiąt centymetrów i domknąć układ fotelem lub pufą. Nawet w małym salonie warto zostawić przejście za kanapą — pokój wygląda lżej i łatwiej się po nim poruszać.

Na koniec sprawdź kable i wysokość montażu. Telewizor wieszany na ścianie powinien mieć środek ekranu na wysokości oczu, gdy siedzisz — zwykle około metra od podłogi. Wyżej zawieszony ekran zmusza do patrzenia w górę i po godzinie boli kark. Kable poprowadź w listwie lub kanale przypodłogowym, zanim ustawisz meble, bo później przesuwanie szafek i kanapy tylko je pourywa. Przeciągnij też przedłużacz w miejsce, gdzie faktycznie stoi sprzęt — unikniesz plątaniny przewodów pod nogami.

Typowy błąd: kupowanie półek o głębokości 25–30 cm, bo „zmieszczą więcej". W wąskim przedpokoju taka półka wystaje i trzeba ją omijać ramieniem. Drugi błąd to półki sięgające od podłogi do sufitu na całej długości ściany. Wyglądają jak regał w magazynie i optycznie zwężają przejście. Lepiej zostawić 20–30 cm wolnej ściany przy drzwiach i przy końcu korytarza — wzrok ma wtedy dokąd uciekać. Trzeci błąd: montaż na wysokości, na której półka wchodzi w kolizję z klamką albo włącznikiem światła. Zmierz wszystko przed wierceniem, także zasięg otwartych drzwi.

Odległość ma większe znaczenie, niż się wydaje. Przy ekranie o przekątnej metra siedzi się wygodnie z około trzech metrów, przy większym — z czterech do pięciu. Łatwo to sprawdzić bez miary: usiądź na kanapie i sprawdź, czy widzisz cały ekran bez odwracania głowy i czy nie musisz mrużyć oczu. Jeśli musisz przesuwać wzrok z kąta w kąt, siedzisz za blisko. Jeśli treść na ekranie jest nieczytelna, siedzisz za daleko.

Ostatni trik dotyczy tego, czego nie widać, a co psuje całość: zapachu i dźwięku. Wywal z sypialni kosz na śmieci z jedzeniem, mokre ręczniki i wszystko, co szeleści przy ruchu. Wstaw miskę z sodą oczyszczoną albo kilkoma kroplami olejku na noc — nie po to, by „pachniało jak w hotelu", tylko by usunąć zapach starego powietrza. Jeśli masz gruby dywan, przewietrz go na balkonie albo przetrzyj wilgotną ściereczką z delikatnym detergentem. Zapach i cisza robią więcej niż nowy mebel, bo decydują o tym, czy w tym pokoju naprawdę chce się spać.

Oświetlenie to element, o którym zapomina większość osób. Punktowa lampa na suficie w wąskim przedpokoju tworzy ciemne kąty i podkreśla wąskość. Taśma LED pod najwyższą półką albo podświetlenie od dołu daje światło rozproszone, które rozjaśnia ścianę i sprawia, że półka wygląda lżej. Jeśli nie chcesz instalacji elektrycznej, wystarczy lampka na baterie przyklejona pod półką. Zadbaj tylko, żeby światło nie oświetlało wnętrza półki od góry — wtedy widać kurz i nierówności.

Zacznij od tego, co zasłania ściany i podłogę — czyli od tekstyliów. Zdejmij wszystko z łóżka i oceń, czy pościel, narzuta i zasłony mają choć jeden wspólny mianownik. Najczęstszy błąd to mieszanie dwóch wzorów o podobnej intensywności, np. drobnej kratki z drobnym kwiatem. Wybierz jeden wzór i co najmniej jedną dużą, jednolitą płaszczyznę. Jeśli chcesz zachować obecne zasłony, a są za krótkie lub za wąskie, dopnij je tak, by dotykały podłogi (lub kończyły się tuż nad nią). To pojedyncza zmiana, która najszybciej podnosi wrażenie „urządzone od nowa".

Stolik kawowy stawiaj między kanapą a telewizorem, ale nie tak, by zasłaniał dolną krawędź ekranu, gdy siedzisz. Zasada jest prosta: blat nie może przecinać linii wzroku. Jeśli po odchyleniu się na oparciu widzisz blat na tle ekranu, stolik jest za wysoki albo za blisko. Niższy, węższy stolik sprawdzi się lepiej niż duży, masywny. Dywan pod stolikiem wyznacza strefę wypoczynku i pomaga ustawić meble w spójną grupę, zamiast rozrzucać je po całym pomieszczeniu.