Jak cienko rozwałkować faworki, żeby nie pękały podczas smażenia

Na koniec najczęstsza przyczyna: zbyt duża ilość śmietany albo jajek w cieście. Płyn dodaje się tylko do związania mąki. Ciasto powinno być twarde i elastyczne, takie, które trzeba mocno wałkować. Jeśli lepi się do rąk, dosyp mąki. Im mniej wody w cieście, tym dłużej faworki pozostaną kruche. Godzina to realistyczny czas dla dobrze zrobionych faworków. Dłużej wytrzymają tylko te, które są cienko rozwałkowane, smażone w dobrze rozgrzanym tłuszczu i przechowywane w suchym pojemniku.

Najważniejszy moment to kontrola grubości. Rozwałkowane ciasto powinno być cienkie, ale nie przezroczyste. Jeśli widzisz przez nie blat, jest za cienkie. Jeśli po podniesieniu ciasto od razu się zalamuje i opada, też jest za cienkie. Prawidłowo rozwałkowane ciasto trzyma kształt po podniesieniu na chwilę i delikatnie się wygina, ale nie łamie. Sprawdzaj to co jakiś czas, zamiast wałkować „na wyczucie" do samego końca.

Kiedy proszek ratuje wypiek, a kiedy go niszczy Praktyczna zasada jest prosta: jeden gram drożdży instant to zupełnie inna ilość gazu niż jeden gram proszku. W przepisach na ciasta szybkie zwykle wystarczy 1–2 łyżeczki proszku na 250 g mąki. Jeśli próbujesz przenieść to na chleb, zapomnij o proporcjonalnym przeliczaniu — nie istnieje taki przelicznik. Drożdże wytwarzają gaz przez fermentację, której tempo zależy od temperatury, czasu i ilości cukru. Proszek działa w oknie kilku minut. Dlatego błąd numer jeden to dodanie proszku do ciasta, które potem ma jeszcze długo rosnąć. Drugi typowy błąd: łączenie proszku z kwaśnym środowiskiem, na przykład z dużą ilością soku z cytryny lub maślanki, bez uwzględnienia, że część gazu zużyje się już w misce, zanim ciasto trafi do pieca.

Ciasto musi być dobrze wyrobione i schłodzone, zanim dotknie wałka Zanim w ogóle zaczniesz wałkować, ciasto na faworki musi być wyrobione tak, żeby było elastyczne i sprężyste, a nie kruche. Im więcej powietrza zostanie mieszkanie w bloku cieście podczas wyrabiania, tym większe ryzyko, że przy rozwałkowywaniu na cienko powstaną mikropęknięcia. Po wyrobieniu ciasto musi odpocząć w chłodzie minimum godzinę, a najlepiej dwie. Zimne ciasto jest twardsze, mniej się rozciąga pod wałkiem i mniej się „cofa". Ciepłe, lepkie ciasto rozwałkowuje się pozornie łatwo, ale rozjeżdża się na boki i traci równomierną grubość — a to najczęstsza przyczyna pękania na głębokim tłuszczu.

Struktura traci przede wszystkim siatkę glutenową. Drożdże podczas fermentacji rozluźniają ciasto i wzmacniają wiązania białek, dzięki czemu po upieczeniu miękisz jest sprężysty i podzielony na regularne pory. Proszek tego nie robi. Wypiek wychodzi bardziej kruchy, sypki i suchy, o mniejszej objętości. Zyskujesz czas — ciasto można upiec od razu, bez czekania. Tracisz jednak smak: fermentacja drożdżowa wytwarza alkohole i kwasy organiczne, które dają charakterystyczną nutę. Proszek niczego takiego nie produkuje, więc ciasto smakuje płasko, a często wyczuwalny jest posmak sody.

Zamiana ma sens tylko wtedy, gdy przepis i tak nie opiera się na strukturze drożdżowej. Weź na przykład ciasto na szybkie placki, muffiny czy proste ciasto kruche. Tu proszek sprawdzi się bez zarzutu. Problem zaczyna się przy chlebie, bułkach, babce drożdżowej i pizzie. Jeśli do ciasta drożdżowego dosypiesz łyżeczkę proszku i pominięsz wyrastanie, dostaniesz zakalec: zwarty, wilgotny środek bez pęcherzyków. Powód jest mechaniczny — proszek uwolni gaz raz, w pierwszych minutach pieczenia, i na tym koniec. Nie ma drugiego rzutu ani pracy z glutenem, którą drożdże wykonują przez cały czas fermentacji.

Zamiana drożdży na proszek kolory ścian do salonu pieczenia nie jest prostym podstawieniem jednego składnika za drugi. Proszek to mieszanka substancji zasadowej, najczęściej sody, oraz kwasu i nośnika skrobiowego. Reakcja gazotwórcza zachodzi w nim natychmiast remont łazienki krok po kroku kontakcie z wodą i pod wpływem temperatury. Drożdże działają odwrotnie: to żywe organizmy, które przez godzinę lub dłużej produkują dwutlenek węgla powoli, przy okazji przekształcając mąkę i nadając ciastu głębię smaku. Kiedy wymieniasz jedno na drugie, zmieniasz nie tylko sposób wyrastania, ale cały profil wypieku.

Kolejna sprawa to proporcje. Za dużo kremu między dwoma cienkimi blatami zawsze skończy się wypłynięciem przy krojeniu. Trzymaj się zasady, że warstwa kremu nie powinna być grubsza niż pojedynczy blat ciasta. Jeśli chcesz efektownego przekładania, zrób trzy cienkie blaty i dwie warstwy kremu, zamiast jednej grubej. Dobrze też schłodzić całość pod lekkim obciążeniem — połóż na wierzchu deskę i coś ciężkiego na godzinę, zanim wstawisz ciasto do chłodzenia.

Kolejny błąd to zbyt duże lub nierówne nacięcia. Faworki nacinaj ostrym nożem lub radełkiem, ale nie rozciągaj ciasta przy przenoszeniu. Każde naciągnięcie osłabia strukturę i tworzy miejsce, które pęknie w tłuszczu. Smaż w tłuszczu o temperaturze około 175–180 stopni Celsjusza. Za zimny tłuszcz wsiąka w ciasto i je osłabia, za gorący sprawia, że ciasto sztywnieje i pęka zanim się usmaży. Wkładaj faworki na tłuszcz delikatnie, nie rzucaj nimi. Po usmażeniu odkładaj je na papier, żeby odsączyć tłuszcz, ale nie układaj ich jedna na drugiej, dopóki nie ostygną.
If you enjoyed this short article and you would like to obtain more facts concerning Https://Uznove.uz/user/CatharineBloodsw/ kindly check out the page.