Ustawisz gramofon sam i usłyszysz, co wcześniej traciłeś

Włókna antystatyczne są najczęściej wykonane z mieszanki nylonu z domieszką włókien przewodzących, które rozpraszają ładunek. Żeby zadziałały, trzeba je najpierw rozładować, If you are you looking for more about Voydod.Net stop by our own web site. dotykając palcami metalowego trzpienia lub chwytając szczotkę za część przewodzącą. Dopiero potem kładzie się ją na płycie. Ruch powinien być zawsze zgodny z biegiem rowka — od środka na zewnątrz, po łuku, nie na ukos i nie „na krzyż". Szczotkowanie w poprzek rowkóprzechowywanie w małym mieszkaniu to najczęstszy błąd, bo wtedy włókna wchodzą w rowek pod kątem i wypychają kurz w głąb zamiast go wyciągać.

Najbardziej wiarygodna ocena to odsłuch, ale zrób go świadomie. Puść cichy fragment i posłuchaj, czy trzaski powtarzają się w tych samych miejscach przy kolejnych odtworzeniach. Jeśli tak — to uszkodzenie mechaniczne. Jeśli dźwięk zmienia się przy każdym odtworzeniu, to najpewniej brud, który da się usunąć. Uważaj na typowy błąd: ocenianie płyty na słabym sprzęcie, gdzie trzaski wynikają z zużytej igły lub wadliwego przedwzmacniacza, a nie z samego krążka.

Najczęstsze błędy to czyszczenie płyty na sucho ściereczką z mikrofibry, trzymanie płyt bez kopert i używanie igły, która zbiera kurz z rowka zamiast go odczytywać. Igłę czyść regularnie miękkim pędzelkiem od tyłu do przodu. Jeśli płyta nadal trzeszczy po szczotkowaniu i myciu, sprawdź stan igły oraz docisk ramienia. Czasem źródłem hałasu jest zużyta wkładka, a nie elektrostatyka. Antystatyka to nie jednorazowa czynność, ale zestaw nawyków stosowanych przy każdym odsłuchu.

Zanim cokolwiek umyjesz, sprawdź stan igły i nacisk. Zużyta igła zbiera brud z rowka i wciska go głębiej. Do tego dochodzi elektryczność statyczna — na grubym winylu ładunek trzyma się mocniej, na cienkim natychmiast ściąga paprochy z powietrza. Najpierw więc szczotka z włosiem mieszkanie w blokuęglowym, prowadzona zgodnie z ruchem rowka, dwa–trzy obroty przy wyłączonym silniku albo na biegu jałowym. Cienką płytę podtrzymuj obiema rękami przy krawędzi, nie kładź jej płasko na stole bez podkładki.

Na koniec sprawdź wysokość ramienia. Po opuszczeniu igły na płytę ramię powinno być równoległe do powierzchni. Jeśli jest uniesione z przodu albo z tyłu, igła nie pracuje tak, jak zaprojektowano. Reguluj wysokością ramienia lub podkładkami pod wkładką. Po każdej zmianie odsłuchaj ten sam fragment — najlepiej z początku i końca płyty. Typowe błędy to pominięcie poziomowania, ustawianie antyskatingu na oko i zapominanie o czyszczeniu igły. Brudna igła zbiera kurz i szumy, a jej końcówka nie wchodzi w rowek. Przed każdym odsłuchem przetrzyj ją miękkim pędzelkiem z włosia — suchym, bez alkoholu. Jeśli po tych czynnościach dźwięk nadal jest płaski albo trzeszczy, problemem bywa zużyta igła, a nie ustawienie. Wymiana igły to kilkadziesiąt sekund i często większa różnica niż zmiana wkładki.
Winyl to tworzywo termoplastyczne, czyli miękkie i podatne na odkształcenia. Większość płyt psuje się nie od zużycia igły, tylko od niewłaściwego czyszczenia. Zanim sięgniesz po cokolwiek, ustal jedno: czy płyta jest tylko zakurzona, czy ma tłuste palcowe ślady i zaschnięte osady. Od tego zależy metoda, a nie odwrotnie.

Wilgotność powietrza ma większe znaczenie, niż się wydaje. W pomieszczeniu, gdzie wilgotność spada poniżej czterdziestu procent, ładunki utrzymują się długo. Nawilżacz powietrza albo zwykłe wietrzenie w deszczowy dzień potrafią zdziałać więcej niż niejedno urządzenie. Nie przesadzaj jednak w drugą stronę — zbyt wysoka wilgotność sprzyja pleśni na okładkach i kopertach.

Różnica między płytą 180 gramową a cienką z lat 70. nie sprowadza się do wagi. Gruby krążek trudniej wygiąć, ale łatwiej przyciąga kurz i wolniej oddaje ciepło po myciu. Cienki jest wiotki, więc każdy nacisk igły i każdy odciek wody zostawiają na nim ślad. Dlatego konserwację zaczyna się od rozpoznania, z czym się pracuje, a nie od kupowania akcesoriów.

Sprawdź, czy ramię jest odciążone. Lekko dmuchnij w jego tylną część albo delikatnie ją unieś i puść. Jeśli opada swobodnie, masz problem. Większość ramion ma sprężynę lub przeciwwagę z podziałką, pozwalającą wyzerować nacisk. Ustaw przeciwwagę tak, aby ramię unosiło się poziomo, a następnie obróć skalę na zero. To punkt odniesienia. Bez niego każde ustawienie siły nacisku będzie zgadywaniem.

Skąd bierze się ładunek na płycie Winyl to materiał izolujący. Każde tarcie — wyciąganie płyty z koszulki, przesuwanie po szczotce, kontakt igły z rowkiem — przenosi elektrony i zostawia na powierzchni nadmiar ładunku. Ten ładunek przyciąga cząstki kurzu, a one osiadają w rowku. Im mniej wilgoci w powietrzu, tym łatwiej ładunek się utrzymuje. przechowywanie w małym mieszkaniu praktyce najbardziej narażone są płyty trzymane w papierowych kopertach, które same w sobie generują tarcie i przyciągają pył. Nowa płyta wyciągnięta z folii potrafi iskrzyć i przyklejać się do dłoni.