5 zasad koszyka rattanowego, dzięki którym chleb wyrasta równo

Za wysoka temperatura psuje wszystko, za niska wstrzymuje Optymalny zakres to 16–20 stopni Celsjusza. W cieple fermentacja rusza w dobę, ale łatwo przegiąć: powyżej 24 stopni kapusta robi się miękka, ciemnieje i zaczyna ciągnąć zapachem siarkowym. W zimnie poniżej 12 stopni proces zwalnia do tego stopnia, że przez dwa tygodnie nic się nie dzieje, a pleśń i tak znajdzie sposób. Dlatego beczkę trzymaj w spiżarni, piwnicy albo chłodnej części kuchni, z dala od kaloryfera i pieca. Przez pierwsze 10 dni zaglądaj codziennie: zbieraj pianę z powierzchni, sprawdzaj, czy solanka przykrywa kapustę, jak urządzić małą kuchnię i przebijaj ją do dna długim kijem. To ostatnie jest ważne — ubita kapusta wydziela gazy, które tworzą kieszenie. Jeśli ich nie wypuścisz, nad kieszenią powstaje pleśń, a kiszonka zaczyna gorzknieć.

Zaczynasz od warzyw, które lubią podobny czas kiszenia. Ogórek, kapusta, marchew i rzodkiewka kiszą się w podobnym tempie, więc słoik będzie gotowy równomiernie. Jeśli dodasz buraka do kapusty, burak zabarwi wszystko na różowo i przefermentuje szybciej, a kapusta stanie się miękka, zanim zdąży nabrać właściwego smaku. Mieszaj więc warzywa o zbliżonej twardości i gęstości.

Chleb orkiszowy na zakwasie udaje się wtedy, gdy mąka, woda i czas są pod kontrolą. Orkisz ma słabszy gluten niż pszenica, więc ciasto szybciej traci strukturę. Pierwszy błąd to traktowanie go jak zwykłego pszennego: mocne wyrabianie i długie wyrastanie w cieple kończą się zakalcem. Zacznij od zakwasu aktywnego, dokarmianego mąką orkiszową przez dwa–trzy dni, aż podwoi objętość w ciągu pięciu–sześciu godzin.

Kapusta kiszona w beczce udaje się tylko wtedy, gdy od początku panujesz nad dwoma rzeczami: solą i temperaturą. Reszta to cierpliwość. Beczka ma tę przewagę nad słojem, że proces przebiega wolniej i równiej, ale właśnie dlatego każdy błąd jest trudniejszy do naprawienia. Zanim w ogóle zabierzesz się za szatkowanie, przygotuj naczynie. Nowa beczka dębowa musi być wyparzona i wymoczona, aż przestanie oddawać gorzkie taniny — woda po moczeniu ma być klarowna, nie brunatna. Beczkę używaną po poprzednich kiszonkach wystarczy dokładnie wyszorować i wyparzyć wrzątkiem. Jeśli używasz beczki plastikowej, sprawdź, czy jest dopuszczona do kontaktu z żywnością i czy nie ma zarysowań — w rysach siedzą bakterie, które psują kiszonkę.

Po użyciu nie myj koszyka wodą z płynem. Wystarczy wytrzepać resztki mąki szczotką o miękkim włosiu i zostawić do wyschnięcia. Wilgoć to największy wróg plecionki — zatrzymana między szczeblami powoduje pleśń i nieprzyjemny zapach, który potem przechodzi na ciasto. Raz na jakiś czas możesz przetrzeć koszyk suchą ściereczką i wystawić na przewiew. Jeśli pojawi się zapach stęchlizny, najpierw dokładnie go wysusz, a dopiero potem użyj ponownie.

Jak przygotować koszyk, żeby ciasto nie przywarło Przed pierwszym użyciem nowy koszyk warto przetrzeć wilgotną ściereczką i zostawić do wyschnięcia — nie moczyć go w wodzie ani nie myć w zmywarce. Do wyrastania posyp go grubo mąką żytnią lub ryżową, ewentualnie wymieszaj mąkę z otrębami. Mąka pszenna szybko wsiąka i tworzy cienką warstwę, która nie chroni przed przyklejeniem. Jeśli przepis przewiduje długie wyrastanie w lodówce, wyłóż koszyk lnianą ściereczką i dopiero na niej obsyp mąką — tkanina przejmie nadmiar wilgoci, a ciasto łatwiej wyjmiesz. Po każdym użyciu wytrzep resztki mąki, a koszyk postaw do przeschnięcia w przewiewnym miejscu. Mokry rattan pleśnieje i wtedy nadaje się już tylko do wyrzucenia.

Po upieczeniu koszyk czyść na sucho. Szczotką o miękkim włosiu usuń resztki mąki z zakamarków plecionki, a jeśli pojawi się wilgoć, postaw go w przewiewnym miejscu na kilka dni. Nie używaj detergentów ani nie zanurzaj rattanu w wodzie, zajrzyj tutaj bo straci kształt i zacznie pleśnieć. Trzymaj koszyk w suchym pomieszczeniu, najlepiej w lnianym worku, z dala od pieca i zlewu. Przy takiej pielęgnacji posłuży latami, a wypieki będą miały równy, charakterystyczny kształt z odciskiem plecionki na skórce.

Zwróć uwagę na temperaturę i czas. W koszyku rattanowym ciasto wyrasta trochę wolniej niż na blacie, bo plecionka izoluje. Zamiast liczyć minuty, patrz na zachowanie ciasta: lekko naprężona powierzchnia i wyraźny ślad po naciśnięciu palcem oznaczają, że można je wyjmować. Wyjmowanie ułatwia krótkie obsypanie wierzchu mąką i energiczne stuknięcie koszykiem o blat — ciasto samo wypadnie na dłoń lub na łopatkę. Nigdy nie wyciągaj go palcami, bo rozciągniesz bochenek i zniszczysz strukturę.

Po dwóch–trzech tygodniach smak się ustabilizuje. Kapusta powinna być kwaśna, chrupiąca, o czystym zapachu i lekko mętnej solance na wierzchu. Jeśli wyczuwasz gorycz albo czujesz śluz na palcach, proces poszedł w złą stronę — nie ratuj tego przez dodawanie soli, bo smak już nie wróci. Najczęstsze błędy to zbyt mało soli, zbyt ciepłe miejsce i dopuszczanie do spadku poziomu solanki poniżej górnej warstwy. Kolejny typowy problem: dolewanie przegotowanej wody, gdy solanka opadnie. Lepiej uzupełnić ją własnym sokiem odciśniętym z kapusty albo solanką o tym samym stężeniu.

For those who have almost any questions relating to wherever in addition to tips on how to use Metamorfoza Mieszkania, it is possible to e mail us at our web-site.