5 długości kijków, które pasują do wzrostu i terenu

Typowy błąd to kupowanie zapasów na cały tydzień w jednym podejściu. Druga pomyłka: pakowanie zakupów w cienkie siatki i niesienie ich w rękach obok plecaka. Trzecia: wyjście bez listy, co kończy się dokupowaniem po drodze i przeciążeniem. Trzecia wersja błędu to ignorowanie pogody — deszcz i śnieg zwiększają ciężar ubrań i butów, więc dystans trzeba skrócić.

Długość kijków do nordic walking najłatwiej wyliczyć, mnożąc wzrost w centymetrach przez 0,68. Przy wzroście 170 cm daje to 115,6 cm, czyli kij o długości 115 cm. To punkt startowy, a nie ostateczna decyzja. Producenci podają zwykle przedziały co 5 cm, więc wynik zaokrągla się do najbliższej dostępnej wartości. Warto zmierzyć się rano, bosymi stopami, bez zgarbienia — wzrost wieczorem bywa o 1–2 cm mniejszy i potrafi przesunąć wynik na granicę dwóch rozmiarów.

Po tygodniu takich spacerów zauważysz dwie rzeczy. Po pierwsze, łatwiej ci będzie powiedzieć, co konkretnie widziałeś po drodze — nie tylko „szedłem przez park", ale „minąłem kasztanowca, przy którym ktoś karmił wiewiórki". Po drugie, marsz przestanie być czasem do zabicia między jednym zadaniem a drugim. Stanie się osobną czynnością, którą wykonujesz świadomie. To wystarczy, żeby jakość spaceru zmieniła się bez żadnych dodatkowych narzędzi.

Ubierz się tak, żeby deszcz był tylko wodą na wierzc

Załóż skarpety, w których będziesz chodzić na co dzień. Stań w bucie i przesuń stopę maksymalnie do przodu. Palec wskazujący powinien zmieścić się między piętę a tylną część cholewki. Jeśli nie wchodzi, but jest za krótki. Jeśli wchodzą dwa palce, prawdopodobnie jest za długi. Pamiętaj, że stopa podczas chodzenia przesuwa się do przodu, a przy zbyt dużym luzie palce uderzają o czubek, co prowadzi do obtarć i odmrożeń.

Jak ułożyć taki trening, żeby miał sens Najprostszy układ to stały czas szybkiego odcinka i stały czas truchtu, na przykład minuta szybszego biegu i dwie minuty truchtu. Dopiero gdy to działa, wydłużasz szybki fragment albo skracasz trucht. Nie rób odwrotnie — nie zaczynaj od długich szybkich odcinków z krótkim truchtem, bo to trening na granicy startowej, a nie spokojna praca nad tempem. Całość powinna zająć tyle, ile normalnie biegasz, plus ewentualnie kilka minut. Jeśli po treningu jesteś zniszczony przez dwa dni, to znak, że proporcje są złe.

Zasada jest jedna: trucht to nie odpoczynek w marszu, tylko wolny bieg. Jeśli po szybkim odcinku musisz przejść do chodu, to znaczy, że biegłeś za szybko. Tempo szybkich fragmentów powinno być takie, w którym jesteś w stanie powiedzieć krótkie zdanie, ale nie prowadzić rozmowy. Trucht ma być na tyle wolny, żeby tętno zdążyło spaść, a nogi wciąż pracowały naturalnym ruchem biegowym. Nie chodzi o to, żeby trucht był szybki — chodzi o to, żeby w ogóle nie przechodzić do chodu.

Po kilku tygodniach zobaczysz, czy to działa. Jeśli przy tym samym tempie szybkich odcinków tętno w truchcie spada szybciej, a ty kończysz trening zmęczony, ale nie zniszczony, idziesz w dobrą stronę. Jeśli nie — skróć szybkie odcinki i wydłuż trucht. Ten trening nie ma być karą. Ma być narzędziem, meble na wymiar które pozwala biegać szybciej dłużej, a nie szybciej i krócej.

Łączenie szybkiego biegu z truchtem brzmi jak prosty sposób na wydłużenie dystansu bez zabijania tempa. W praktyce najczęściej kończy się to tak, że szybkie odcinki robisz za mocno, a trucht zamienia się w spacer. Efekt jest odwrotny od zamierzonego: zamiast wytrzymałości tempowej budujesz zmęczenie i zniechęcenie.

Typowe błędy widać gołym okiem. Pierwszy: szybkie odcinki biegasz na maksa, bo „skoro już są, to trzeba". Drugi: trucht zamienia się w człapanie, w którym nie da się utrzymać techniki. Trzeci: brak rozgrzewki przed pierwszym szybkim odcinkiem — pierwszy interval robisz na zimno i od razu wchodzisz na wysokie tętno. Czwarty: robisz to codziennie. Taki trening ma sens dwa, maksymalnie trzy razy w tygodniu, w dni, które nie są dniami startowymi ani długimi wybieganiami.

Na co jeszcze uważać? Na podłoże. Jeśli biegasz na twardym asfalcie i robisz to kilka razy w tygodniu, przeciążenia wchodzą szybciej niż postępy. Zmieniaj trasy, wrzucaj odcinki na miękkim podłożu, a szybkie fragmenty rób na płaskim. Kolejna rzecz: buty. Nie muszą być startowe, ale nie mogą być zajechane — przy zmiennym tempie amortyzacja pracuje inaczej niż w jednostajnym truchcie.

In case you have almost any queries concerning wherever and also how to make use of Wykończenie wnęTrz, it is possible to e-mail us in the site.