Edytujesz Jasna czy ciemna tapicerka — na której mniej widać sierść

Plastik chłonie zapachy jak gąbka. Nawet jeśli po umyciu wydaje się czysty, po kilku tygodniach zaczyna śmierdzieć stęchlizną. Rozwiązanie jest proste: przejdź na stal nierdzewną, ceramikę lub szkło. Te materiały nie mają porów, więc tłuszcz i białko nie wnikają w strukturę. Jeśli zostajesz przy plastiku, wymieniaj miskę co kilka miesięcy — nie da się jej domyć na dłużej. Sprawdź też, czy miska nie ma pęknięć przy dnie; woda i resztki karmy zbierają się w szczelinie i gniją.<br><br>Na koniec rzecz, o której większość zapomina: osłony to rozwiązanie tymczasowe. Szczeniakowi trzeba dać coś, co można gryźć legalnie i co jest ciekawsze od rogu szafki — na przykład kong wypchany mokrą karmą i zamrożony. Bez tego za kilka tygodni zdejmiesz nakładki, a pies wróci do starych nawyków, tylko skuteczniej. Bezpieczniej jest zostawić zabezpieczenia na dłużej, aż zęby się wymienią i pies przestanie szukać ulgi na krawędziach mebli.<br><br>Zanim cokolwiek zamontujesz, zejdź na poziom podłogi i obejrzyj narożnik z perspektywy psa. Sprawdź, czy nie ma tam kabli, narożnej listwy przypodłogowej ani luźnego obrzeża, które szczeniak może dorwać. Osłona założona na mebel, obok którego leży przedłużacz, nic nie da, bo pies prędzej zajmie się kablem. Przy okazji zabezpiecz też dolne krawędzie szaf i niskie parapety — to drugi ulubiony cel.<br><br>Klatka kennelowa budzi emocje, bo kojarzy się z zamknięciem. W praktyce jednak pies, który ma własny, spokojny kąt, chętniej się w nim kładzie i szybciej wycisza. Problem zaczyna się wtedy, gdy ludzie używają klatki wyłącznie jako narzędzia do izolowania psa za karę. Wtedy zamiast azylu powstaje miejsce stresu, a pies zaczyna unikać wejścia do środka.<br><br>Kolor obicia nie działa w próżni. To, jak bardzo na kanapie czy fotelu widać sierść, zależy od trzech rzeczy naraz: barwy materiału, barwy sierści zwierzęcia i struktury tkaniny. Sam kolor to najczęściej wygodna wymówka, a nie rzeczywisty problem. Jeśli pies ma jasną okrywę, ciemna tapicerka zdradzi każde włosie; jeśli kot jest czarny, jasne obicie będzie wyglądać jak obsypane pieprzem. Wniosek jest prosty: nie ma jednego uniwersalnego koloru, który ukryje wszystko. Jest natomiast kolor dobrany do konkretnego zwierzęcia.<br><br>Nie każdy pies zaakceptuje klatkę. Jeśli po tygodniach pracy pies nadal się boi, wyje i próbuje się wydostać, lepiej zrezygnować i zapewnić mu inne miejsce, na przykład legowisko w kącie pokoju. Klatka nie jest obowiązkowym wyposażeniem domu. Ma służyć psu, a nie zastępować szkolenie, spacery i kontakt z opiekunem. Gdy zaczyna być używana częściej niż kilka godzin dziennie, przestaje być meblem, a staje się karą.<br><br>Typowe błędy to zamykanie klatki na całą noc od pierwszego dnia, wstawianie jej w ruchliwy kąt przy drzwiach oraz używanie jej po powrocie do domu jako miejsca na „przemyślenie" przewinienia. Pies nie rozumie związku między tym, co zrobił godzinę wcześniej, a zamknięciem. Kara dociera do niego natychmiast albo wcale. Klatka nie może być miejscem, do którego trafia się za karę, bo wtedy nawet najlepsze posłanie nie pomoże.<br><br>Klatka sprawdza się jako mebel w kilku sytuacjach: gdy pies ma problem z nadmiernym szczekaniem pod nieobecność opiekuna, gdy w domu są małe dzieci i trzeba psu zapewnić spokój, gdy potrzebna jest bezpieczna przestrzeń po zabiegu weterynaryjnym. Wtedy warto ustawić ją w cichym miejscu, z widokiem na pokój, ale nie na środku przejścia. Drzwiczki powinny być otwarte, gdy nikt nie musi psa zamykać.<br><br>Trzeci element to zapach i dźwięk. Otwarte kosze na śmieci, torby z zakupami na podłodze, resztki na blacie — to wszystko zaproszenie do żebrania. Zamykaj pojemniki, odstawiaj torby do szafy, a jedzenie przygotowuj tak, by nie zostawiać go na widoku. Jeśli pies potrafi wyczuć moment otwierania lodówki, zmień kolejność: najpierw przygotuj wszystko, potem siadaj. Unikniesz wtedy sytuacji, w której zwierzę asocjuje konkretny dźwięk z nagrodą.<br><br>Krzesła i stołki to drugi winowajca. Pies potrafi oprzeć łapy na siedzeniu albo wcisnąć się pod stół, bo tam czuje się bezpiecznie i blisko jedzenia. Warto odsunąć krzesła tak, by nie tworzyły tunelu, albo ustawić je bokiem do blatu. Jeśli pies ma w zwyczaju kłaść głowę na kolanach, nie odsuwaj go ręką i nie mów do niego — każda reakcja to uwaga. Wstawaj, odprowadź psa na jego miejsce i wróć do jedzenia dopiero, gdy się położy. Powtarzaj to konsekwentnie przez kilka dni, bez podnoszenia głosu.<br><br>Jak oswajać klatkę, żeby nie stała się więzieniem Zacznij od otwartej klatki. Wrzucaj do środka smakołyki, kładź tam miskę lub ulubiony gryzak. Pozwól psu wchodzić i wychodzić bez przymusu. Przez kilka dni nie zamykaj drzwiczek wcale. Dopiero gdy pies sam z siebie wchodzi i zostaje dłużej, zamknij drzwiczki na kilka sekund, stojąc obok. Potem wydłużaj czas do minuty, dwóch, pięciu, ale zawsze wracaj, zanim pies zacznie skomleć.