Przejdź do zawartości
Menu główne
Menu główne
przypnij
ukryj
Nawigacja
Strona główna
Ostatnie zmiany
Losowa strona
Pomoc z MediaWiki
Mazovia
Szukaj
Szukaj
Utwórz konto
Zaloguj się
Narzędzia osobiste
Utwórz konto
Zaloguj się
Strony dla anonimowych edytorów
dowiedz się więcej
Edycje
Dyskusja
Edytujesz
5 spraw, które ratują uchwyty w starej komodzie
Strona
Dyskusja
polski
Czytaj
Edytuj
Edytuj źródło
Wyświetl historię
Narzędzia
Narzędzia
przypnij
ukryj
Działania
Czytaj
Edytuj
Edytuj źródło
Wyświetl historię
Ogólne
Linkujące
Zmiany w linkowanych
Strony specjalne
Informacje o tej stronie
Uwaga:
Nie jesteś zalogowany. Jeśli wykonasz jakąkolwiek zmianę, Twój adres IP będzie widoczny publicznie. Jeśli
zalogujesz się
lub
utworzysz konto
, Twoje zmiany zostaną przypisane do konta, wraz z innymi korzyściami.
Filtr antyspamowy.
Nie
wpisuj tu nic!
Największe ryzyko to zabrudzenie wnętrza komody i okuć. Zanim zaczniesz malować, wyłóż szuflady folią i zaklej prowadnice. Nie próbuj malować frontów, gdy szuflady są wysunięte — farba może spłynąć na boki korpusu. Jeśli fronty są mocno zniszczone, odświeżenie na miejscu tylko je zamaskuje i po kilku miesiącach problem wróci. Wtedy lepiej zdjąć fronty, naprawić ubytki i dopiero malować. Decyzję podejmij przed zakupem farby, bo od tego zależy ilość materiału i czas pracy.<br><br>Najlepsze kąty relaksu powstają w martwych strefach mieszkania: przy ścianie bez przejścia, w rogu z oknem od północy albo w części przedpokoju, której nikt nie używa. Ważne, żebyś siedząc, nie patrzył na drzwi wejściowe ani na stos rzeczy do posortowania. Wzrok powinien zatrzymywać się na czymś neutralnym — ścianie, roślinie, widoku za oknem. Jeśli nie masz wolnej ściany, rozważ parawan lub wysoką roślinę, która odetnie kąt od reszty pokoju. To działa lepiej niż przesuwanie mebli.<br><br>Szlifowanie wykonaj ręcznie lub małą szlifierką oscylacyjną. Ziarno 120 do 180 wystarczy, żeby zmatowić powierzchnię i poprawić przyczepność. Nie ścieraj starej farby do gołego drewna, jeśli nie planujesz zmiany koloru na jaśniejszy. Przy frontach szlifuj ruchami zgodnymi z usłojeniem, a przy krawędziach używaj klocka szlifierskiego, żeby nie zaokrąglić profili. Po szlifowaniu odkurz całość i przetrzyj wilgotną szmatką. Odczekaj, aż drewno wyschnie.<br><br>Odświeżenie starej komody bez zdejmowania frontów jest możliwe, ale wymaga innego podejścia niż przy pełnym demontażu. Zamiast malować każdy blat i bok osobno, pracujesz na zamkniętej bryle mebla. To oznacza więcej taśmy malarskiej, mniej swobody przy krawędziach i większe ryzyko zabrudzenia okuć. Da się to zrobić dobrze, jeśli najpierw ocenisz, czy fronty w ogóle nadają się do odświeżenia na miejscu — czy nie są luźne, wypaczone albo pokryte starą warstwą, która zaczyna odchodzić.<br><br>Stare komody mają zwykle uchwyty mocowane na jednej śrubie przechodzącej przez front szuflady albo na dwóch wkrętach wpuszczonych w drewno. Z czasem wszystko się luzuje: drewno wysycha, gwinty wyrabiają się, a metal koroduje. Zanim cokolwiek dokręcisz na siłę, wyjmij szufladę i obejrzyj miejsce mocowania od środka. To dwa razy szybsze niż domyślanie się, dlaczego uchwyt lata.<br><br>Do malowania wybierz farbę, która dobrze kryje i szybko wiąże. Emalie akrylowe i alkidowe nadają się do mebli, ale wymagają cienkich warstw. Nakładaj je pędzlem z syntetycznego włosia lub wałkiem z krótkim runem. Między frontami a bokami korpusu zostaw szczelinę — po wyschnięciu farba potrafi skleić elementy i uniemożliwić otwieranie. Najczęstszy błąd to gruba warstwa „na raz". Lepiej nałożyć dwie lub trzy cienkie, niż jedną grubą, która spłynie i utworzy zacieki. Drugą warstwę kładź po całkowitym wyschnięciu pierwszej, inaczej poderwiesz poprzednią.<br><br>Odświeżenie starej komody bez zdejmowania frontów jest możliwe i zwykle szybsze niż pełny demontaż, ale ma swoje granice. Fronty zasłaniają krawędzie korpusu, zawiasy i prowadnice, więc część pracy wykonasz „na ślepo". Zanim chwycisz za papier ścierny, oceń, czy komoda wymaga tylko odświeżenia powierzchni, czy też naprawy konstrukcji. Jeśli korpus się rusza, a fronty wypadają z zawiasów, odkręcenie ich i tak będzie konieczne — inaczej zamalujesz problem, który wróci po kilku tygodniach.<br><br>Jak działają poszczególne wykończenia Lakier tworzy na powierzchni twardą, ciągłą powłokę. Chroni drewno przed wodą i zabrudzeniami, jest łatwy w codziennym sprzątaniu, ale zarysowania i głębsze uszkodzenia widać wyraźnie, a naprawa zwykle oznacza szlifowanie całej powierzchni. Olej wnika w strukturę drewna i wzmacnia je od środka, nie tworzy filmu. Podłoga olejowana jest przyjemniejsza w dotyku i łatwiej miejscowo ją odświeżyć, ale wymaga regularnego olejowania i ostrożności z wodą. Wosk działa podobnie jak olej, choć częściej stosuje się go jako warstwę wykończeniową lub do pielęgnacji. Daje matowy, naturalny wygląd, ale jest najmniej odporny na ścieranie i wodę.<br><br>Oświetlenie ma większe znaczenie niż sam montaż. Światło punktowe skierowane na lustro z góry odbija cień i twarz wygląda na zmęczoną. Lampa powinna być umieszczona po bokach lustra albo nad nim, ale odsunięta od ściany o kilka centymetrów. W blokach z sufitem podwieszanym warto wykorzystać halogeny skierowane w dół, ustawione pod kątem, a nie prostopadle do tafli. Pamiętaj też, żeby nie wieszać lustra na ścianie, za którą znajduje się sąsiad — odgłos wiercenia w bloku rozchodzi się mocno, a montaż najlepiej zaplanować na dzień powszedni między 8:00 a 18:00.<br><br>Pielęgnacja zależy od wyboru. Lakierowane podłogi wystarczy przecierać wilgotną, niemal suchą mopą i unikać środków ściernych. Olejowane i woskowane wymagają odświeżania co kilka miesięcy preparatem przeznaczonym do danego typu wykończenia oraz szybkiego usuwania rozlanej wody. W kuchni i łazience lepiej sprawdzi się lakier, w sypialni lub salonie — olej lub wosk, które można miejscowo naprawić bez szlifowania całej powierzchni.
Opis zmian:
Wszelki wkład na Mazovia może być edytowany, zmieniany lub usunięty przez innych użytkowników. Jeśli nie chcesz, żeby Twój tekst był dowolnie zmieniany przez każdego i rozpowszechniany bez ograniczeń, nie umieszczaj go tutaj.
Zapisując swoją edycję, oświadczasz, że ten tekst jest Twoim dziełem lub pochodzi z materiałów dostępnych na warunkach
domeny publicznej
lub kompatybilnych (zobacz także
Mazovia:Prawa autorskie
).
PROSZĘ NIE WPROWADZAĆ MATERIAŁÓW CHRONIONYCH PRAWEM AUTORSKIM BEZ POZWOLENIA WŁAŚCICIELA!
Anuluj
Pomoc w edycji
(otwiera się w nowym oknie)
Przełącz ograniczenie szerokości strony