Przejdź do zawartości
Menu główne
Menu główne
przypnij
ukryj
Nawigacja
Strona główna
Ostatnie zmiany
Losowa strona
Pomoc z MediaWiki
Mazovia
Szukaj
Szukaj
Utwórz konto
Zaloguj się
Narzędzia osobiste
Utwórz konto
Zaloguj się
Strony dla anonimowych edytorów
dowiedz się więcej
Edycje
Dyskusja
Edytujesz
5 sposobów na mierzenie postępu marszu przy stałym dystansie
Strona
Dyskusja
polski
Czytaj
Edytuj
Edytuj źródło
Wyświetl historię
Narzędzia
Narzędzia
przypnij
ukryj
Działania
Czytaj
Edytuj
Edytuj źródło
Wyświetl historię
Ogólne
Linkujące
Zmiany w linkowanych
Strony specjalne
Informacje o tej stronie
Uwaga:
Nie jesteś zalogowany. Jeśli wykonasz jakąkolwiek zmianę, Twój adres IP będzie widoczny publicznie. Jeśli
zalogujesz się
lub
utworzysz konto
, Twoje zmiany zostaną przypisane do konta, wraz z innymi korzyściami.
Filtr antyspamowy.
Nie
wpisuj tu nic!
Pierwszym krokiem jest obserwacja oddechu i napięcia mięśni. Jeśli po godzinie marszu oddech przyspiesza, a rozmowa staje się utrudniona, to znak, że tempo jest zbyt wysokie. Wtedy warto na kilka minut zwolnić, wyrównać oddech i rozluźnić ramiona. Siadanie w tym momencie może przynieść ulgę, ale też sztywność – dlatego lepiej najpierw spróbować aktywnego odpoczynku: przejść się wolniej, rozciągnąć łydki i biodra.<br><br>Tętno i oddech mówią więcej niż sam czas Trzeci sposób to tętno przy ustalonym tempie. Jeśli przy tym samym czasie na kilometr tętno z tygodnia na tydzień spada, serce pracuje oszczędniej — to czytelny sygnał postępu. Mierz je zaraz po zakończeniu odcinka lub w jego połowie, w tych samych warunkach. Czwarty miernik to sposób oddychania: czy możesz mówić pełnymi zdaniami, czy łapiesz powietrze po kilku słowach. Przejście z jednego stanu w drugi przy tym samym tempie to konkretny dowód poprawy. Pamiętaj, że upał, niewyspanie i stres podnoszą tętno niezależnie od formy — dlatego porównuj podobne dni, a nie skrajne.<br><br>Statyczne ustawienie to połowa roboty. W chodzeniu liczy się to, czy ramię utrzymuje pozycję przez cały cykl kroku. Weź telefon i nagraj się z boku oraz z przodu przez kilkanaście sekund marszu. Z boku zobaczysz, czy ramię nie ucieka do przodu ani do tyłu. Z przodu — czy nie unosi się przy wymachu nogi. Jeśli ramię podskakuje, zmniejsz zakres ruchu kończyny dolnej i zwolnij tempo. To brzmi banalnie, ale właśnie tempo jest najczęstszą przyczyną utraty ustawienia: szybki krok wymusza większy zamach ramion i kąt 87 stopni zamienia się w przypadkowy.<br><br>Najprostsza metoda to zasada dwóch równoległych linii. Wybierz dwie różne ulice biegnące w podobnym kierunku, położone blisko siebie, i przejdź jedną w jedną stronę, drugą w drugą. Połącz je na obu końcach krótkimi poprzeczkami — jedną na skraju osiedla, drugą bliżej domu. Taka figura, przypominająca wydłużony prostokąt, daje trasę bez ani jednego powtórzonego odcinka. Jeśli osiedle jest duże, złóż z dwóch takich pętli ósemkę: dwie pętle stykające się w jednym punkcie też się nie powtarzają.<br><br>Spacer zmniejsza odczucie sztywności, ale nie skraca czasu regeneracji w sposób magiczny. Jeśli po treningu pojawia się ostry ból, obrzęk, zasinienie albo ograniczenie ruchu w stawie, to nie są zakwasy — wtedy odpoczynek i ewentualna konsultacja, a nie dokładanie ruchu. Typowy błąd to zamiana spaceru w intensywny marsz „na rozruszanie". Zbyt szybkie tempo podnosi tętno i dokłada zmęczenie zamiast je rozładowywać. Drugi częsty błąd: bardzo długi spacer po ciężkim treningu siłowym nóg, który wydłuża czas potrzebny na odbudowę. Trzeci: chodzenie w obuwiu o twardej podeszwie zaraz po treningu — stopy i łydki dostają dodatkowe obciążenie, którego teraz nie potrzebują.<br><br>Gdy trasa się nie zmienia, liczba kilometrów przestaje cokolwiek mówić o formie. Przebiegnięcie czy przejście tych samych pięciu kilometrów w lutym i w maju to zupełnie inny wysiłek, choć dystans identyczny. Postęp trzeba więc mierzyć inaczej — przez czas, tempo, tętno i odczucia. Najprościej zacząć od pomiaru czasu na tym samym odcinku, w podobnych warunkach: ta sama pora dnia, podobna temperatura, ta sama trasa i obuwie. Mierz stoperem cały odcinek, ale też jego fragmenty — np. dwa charakterystyczne punkty po drodze. Zapisuj wyniki w notatniku lub arkuszu, bo pamięć jest tu złym doradcą.<br><br>Piąty sposób jest najbardziej subiektywny, ale w praktyce bardzo użyteczny: skala odczuwanego wysiłku w dziesięciostopniowej skali. Po każdym marszu oceń, jak ciężko było, i zapisz obok czasu. Gdy ten sam odcinek w tym samym czasie zaczyna wydawać się lżejszy, organizm się zaadaptował. To działa w obie strony — jeśli odczucie ciężkości rośnie przy niezmienionym czasie i tętnie, warto sprawdzić sen, jedzenie i obciążenie treningowe, zamiast dokładać kolejne kilometry.<br><br>Na koniec kilka zasad, które chronią pomiar przed zafałszowaniem. Mierz zawsze tę samą trasę i tę samą porę, nie zmieniaj jednocześnie obuwia, tempa i pory dnia. Zapisuj datę, warunki i samopoczucie obok wyniku. Oceniaj postęp co dwa–trzy tygodnie na średniej, nie codziennie. Jeden gorszy marsz nic nie znaczy — dopiero seria wyników pokazuje kierunek. Jeśli przez miesiąc nic się nie zmienia, zmień jeden element: długość kroku, rytm, nawierzchnię albo częstotliwość treningów, i dopiero wtedy znów porównuj.<br><br>Drugi miernik to tempo, czyli czas na kilometr. Przy stałym dystansie wystarczy podzielić całkowity czas przez liczbę kilometrów i porównywać tydzień do tygodnia. Uwaga na typowy błąd: porównywanie jednego dobrego dnia z jednym słabym. Postęp widać dopiero na średniej z kilku ostatnich treningów, nie na pojedynczym wyniku. Równie częstym błędem jest mierzenie czasu z przerwami na postój — wtedy wynik nie odzwierciedla rzeczywistego wysiłku. Zatrzymuj stoper tylko wtedy, gdy naprawdę musisz, a postoje notuj osobno.
Opis zmian:
Wszelki wkład na Mazovia może być edytowany, zmieniany lub usunięty przez innych użytkowników. Jeśli nie chcesz, żeby Twój tekst był dowolnie zmieniany przez każdego i rozpowszechniany bez ograniczeń, nie umieszczaj go tutaj.
Zapisując swoją edycję, oświadczasz, że ten tekst jest Twoim dziełem lub pochodzi z materiałów dostępnych na warunkach
domeny publicznej
lub kompatybilnych (zobacz także
Mazovia:Prawa autorskie
).
PROSZĘ NIE WPROWADZAĆ MATERIAŁÓW CHRONIONYCH PRAWEM AUTORSKIM BEZ POZWOLENIA WŁAŚCICIELA!
Anuluj
Pomoc w edycji
(otwiera się w nowym oknie)
Przełącz ograniczenie szerokości strony