4 różnice między gramofonem automatycznym a manualnym

Płytę połóż na talerzu gramofonu albo na czystej, więcej szczegółów miękkiej podkładce. Szczotkę przyłóż włosiem do rowka pod kątem około 30 stopni i pozwól, aby płyta obracała się powoli. Trzymaj szczotkę nieruchomo przez dwa–trzy obroty, a potem jednym płynnym ruchem zsuń ją na zewnątrz, poza krawędź płyty. Włosie musi zbierać kurz w kierunku ruchu, a nie rozsypywać go po całej powierzchni. Po kilku użyciach wyczyść szczotkę: wytrzep ją na zewnątrz albo przepłucz samo włosie w letniej wodzie z kroplą łagodnego mydła i wysusz włosiem do dołu. Mokra szczotka pozostawia smugi i sama przyciąga kurz.

Gramofon automatyczny i manualny różnią się przede wszystkim sposobem prowadzenia ramienia. W modelu manualnym po odłożeniu igły na płytę nie dzieje się nic poza odtwarzaniem. W automatycznym mechanizm sam ustawia ramię na początku płyty, a po zakończeniu ją podnosi i wraca na podpórkę. To pozornie drobiazg, ale zmienia sposób słuchania i zakres serwisowania.

Typowe błędy są zawsze takie same. Mycie płytą na mokro i odtwarzanie jej, zanim wyschnie, porady remontowe kończy się osadem na igle i trzaskami. Używanie wody z kranu zostawia kamień w rowku. Nadmiar płynu spływa na etykietę i ją odkształca. Zbyt mocny docisk szczotki prostuje rowki i powoduje trwałe szumy. Przechowywanie szczotki bez osłony sprawia, że zbiera kurz i przenosi go na płytę.

Na koniec: nie kupuj słuchawek bez odsłuchu. When you loved this information and you want to receive more details relating to Newsgarbaze.Xyz assure visit our own web-site. Weź ze sobą swoją płytę, najlepiej taką, którą znasz na pamięć — z wyraźnym wokalem, gitarą akustyczną i stopą perkusji. Sprawdź, czy słyszysz oddychanie wokalisty i czy blachy nie syczą. Jeśli po dziesięciu minutach chcesz zdjąć słuchawki, to nie są dla ciebie, nawet jeśli recenzje zachwalają ich scenę. W winylu chodzi o przyjemność z słuchania, a nie o wykresy.

Typowy błąd to mycie na sucho lub przecieranie płyty na siłę suchą szmatką. Wtedy drobiny kurzu działają jak papier ścierny i rysują rowek. Kolejny błąd to używanie wody destylowanej bez żadnego środka i liczenie, że sama „wypłucze" brud. Wypłucze tylko luźny pył, a tłuszczowy osad zostanie. Trzeci błąd to suszenie w wysokiej temperaturze lub zostawianie mokrej płyty na słońcu — winyl mięknie i łatwo go odkształcić.

Jeśli płyta jest mocno zabrudzona lub ma ślady po starych środkach, sama woda destylowana nie wystarczy. Warto wtedy rozważyć myjkę ultradźwiękową albo profesjonalne czyszczenie. Dla codziennej pielęgnacji wystarczy szczotka antystatyczna i od czasu do czasu mycie roztworem na bazie wody destylowanej. Sens jest więc warunkowy: tak, jeśli stosujesz ją jako część procesu, nie, jeśli liczysz, że zastąpi detergent i mechaniczne usunięcie brudu.

Zestaw warto trzymać w jednym miejscu i używać go regularnie, nie tylko wtedy, gdy płyta wyraźnie trzeszczy. Najlepszy efekt daje krótkie czyszczenie przed każdym odtworzeniem i dokładniejsze mycie co kilka odsłuchań. Wtedy płyta brzmi czyściej, igła zużywa się wolniej, a cała kolekcja starzeje się w spokojniejszym tempie.

Podstawą jest płyn czyszczący. Najlepiej sprawdzają się roztwory na bazie wody destylowanej z niewielkim dodatkiem alkoholu izopropylowego i środka obniżającego napięcie powierzchniowe. Płyn domowej roboty to zwykle mieszanka wody destylowanej z kilkoma kroplami płynu nawilżającego do soczewek albo łagodnego detergentu bez dodatków zapachowych. Uwaga na płyny zawierające tłuszcze, glicerynę czy olejki — zostawiają film, który przyciąga kurz i tłumi wysokie tony.
Samą wodą nie usuniesz tłuszczu ani palcowych śladów Woda destylowana jest obojętna chemicznie, więc nie rozpuści tłuszczu z palców, resztek olejków z okładki ani osadów po środkach antystatycznych. Potrzebny jest dodatek, który obniży napięcie powierzchniowe i pozwoli wodzie wejść w rowek. Sprawdzają się niewielkie ilości delikatnego detergentu bez zapachu i barwnika albo gotowe koncentraty do mycia winyli. Proporcje są ważne: kilka kropli na litr wystarczy. Zbyt dużo środka zostawia lepką warstwę, która przyciąga kurz i pogarsza brzmienie.

Destylacja usuwa z wody sole mineralne, które po wyschnięciu zostawiają biały nalot w rowku. To realna korzyść, zwłaszcza przy częstym myciu i przy płytach, które są drogie lub trudne do zastąpienia. Zwykła kranówka w wielu miejscach ma jednak twardość, która potrafi osadzać kamień na powierzchni i wewnątrz rowka. Jeśli już sięgasz po wodę z kranu, przegotuj ją i ostudź — częściowo pozbędziesz się twardości, ale nie wszystkich rozpuszczonych związków.

Pasta do zębów sprawdzi się w jednym przypadku: gdy płyta jest tak zabrudzona, że i tak nadaje się tylko na eksperyment, a nie do słuchania. W każdej innej sytuacji lepiej użyć roztworu wody destylowanej z kilkoma kroplami płynu do naczyń albo gotowego preparatu do winyli. Jeśli zależy na zachowaniu kolekcji, odłóż pastę tam, gdzie jej miejsce — do łazienki. Płyta odzyskana domowym sposobem rzadko brzmi lepiej niż przed czyszczeniem, a często brzmi gorzej. Lepiej dmuchać na zimne, niż potem szukać igły, która poradzi sobie z rowkami pełnymi rys.